آیه ۴۹ سوره ابراهیم
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | ابراهیم | ||||
| تعداد آیات سوره | ۵۲ | ||||
| شماره آیه | ۴۹ | ||||
| شماره جزء | ۱۳ | ||||
| شماره حزب | ۵۲ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۴۹ سوره ابراهیم چهل و نهمین آیه از چهاردهمین سوره قرآن است. این آیه را مکی دانستهاند. آیه وضعیت گناهکاران را در روز قیامت توصیف کرده است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
وَتَرَى الْمُجْرِمِينَ يَوْمَئِذٍ مُقَرَّنِينَ فِي الْأَصْفَادِ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و گناهکاران را در آن روز ميبيني که با هم در زنجيرهها بسته شدهاند»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«و گناهکاران را بینی که به هم بسته گرفتار بندها هستند»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: این آیه به ترسیم حال مجرمان در قیامت پرداخته و چنین میگوید: «و در آن روز مجرمان را با هم در غل و زنجیر میبینی. (غل و زنجیری که دستها و گردنهایشان را بهم بسته.)» به گزارش مکارم، «اصفاد» در لغت (جمع صفد) و «صفاد» در اصل به معنی غل میباشد و بعضی گفتهاند خصوص آن غل و زنجیری را گویند که دست و گردن را به هم میبندد. «مقرنین» (ز ماده قرن و اقتران) و به همان معنی است. ولی هنگامی که به «باب تفعیل» برده شود، از آن «تکثیر» استفاده میشود، بنا بر این روی هم رفته کلمه «مقرنین» به معنی کسانی است که بسیار به یکدیگر نزدیک شدهاند. به گفته مکارم، مفسران در تفسیر آیه سه تفسیر را بیان کردهاند: نخست اینکه مجرمان در آن روز با غل و زنجیر در یک سلسله طولانی به هم بسته شده و در محشر حاضر میشوند. دوم آنکه مجرمان به وسیله زنجیرها با شیاطین قرین و همراه شدهاند. سوم اینکه دستهای آنان را به وسیله زنجیرها با گردنشان قرین میسازند. مکارم از میان این سه تفسیر، معنای اول را بنابر ظاهر آیه صحیحتر میداند. هرچند که معتقد است که همه این معانی در مورد مجرمان صادق است.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره ابراهیم، چهاردهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، هفتاد و دومین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره نوح و پیش از سوره انبیاء نازل شد. از مجموع آیات این سوره، دو آیه (آیات ۲۸ و ۲۹) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۹: ۱۱۱.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۲: ۱۱۶.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۲۶۱.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۲۶۱.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۰: ۳۸۶-۳۸۷.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره ابراهیم»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۷۴۲.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
