آیه ۱۲ سوره ابراهیم
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | ابراهیم | ||||
| تعداد آیات سوره | ۵۲ | ||||
| شماره آیه | ۱۲ | ||||
| شماره جزء | ۱۳ | ||||
| شماره حزب | ۵۲ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۱۲ سوره ابراهیم دوازدهمین آیه از چهاردهمین سوره قرآن است. این آیه را مکی دانستهاند. اشاره آیه به استدلال پیامبران الهی درباره مسئله توکل است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
وَمَا لَنَا أَلَّا نَتَوَكَّلَ عَلَى اللَّهِ وَقَدْ هَدَانَا سُبُلَنَا ۚ وَلَنَصْبِرَنَّ عَلَىٰ مَا آذَيْتُمُونَا ۚ وَعَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُتَوَكِّلُونَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و چرا بر خداوند توکل نکنيم، حال آنکه او ما را به راهمان رهنمود کرده است؟! و قطعاً بر آزاري که به ما ميرسانيد شکيبايي مينماييم، و توکل کنندگان بايد فقط بر خدا توکل کنند»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«و ما را نرسد که بر خداوند توکل نکنیم، و حال آنکه ما را به راه درستمان هدایت کرده است، و بر آزاری که به ما میدهید، شکیبایی خواهیم کرد، و اهل توکل باید که بر خداوند توکل کنند»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن درباره مسئله توکل پیامبران الهی بر خداوند چنین آورده است: «چرا ما بر خدا توکل نکنیم با اینکه ما را به راههای (سعادت) مان رهبری کرده و ما بهطور مسلم در برابر آزارهای شما صبر خواهیم کرد (و دست از انجام رسالت خویش برنمیداریم) و توکل کنندگان باید فقط بر خدا توکل کنند!.» به گزارش مکارم، پیامبران به موجب آنکه خداوند آنها را به راههای سعادت راهنمایی و رهبری کرده، دربرابر تهدیدها و قدرتهای پوشالی دشمنان به خداوند پناه برده و بر او توکل میکنند و او را تکیهگاه خود به هنگام سختیها و مشکلات میدانند. سپس این راه را نیز برای سعادت مؤمنان بهترین راه میدانند و آنها را به آن دعوت میکنند.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره ابراهیم، چهاردهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، هفتاد و دومین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره نوح و پیش از سوره انبیاء نازل شد. از مجموع آیات این سوره، دو آیه (آیات ۲۸ و ۲۹) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۹: ۷۴.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۲: ۲۴.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۲۵۷.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۲۵۷.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۰: ۲۹۴.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره ابراهیم»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۷۴۲.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
