آیه ۱ سوره ابراهیم
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | ابراهیم | ||||
| تعداد آیات سوره | ۵۲ | ||||
| شماره آیه | ۱ | ||||
| شماره جزء | ۱۳ | ||||
| شماره حزب | ۵۱ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۱ سوره ابراهیم یکمین آیه از چهاردهمین سوره قرآن است. این آیه را مکی دانستهاند. نخستین آیه این سوره با حروف مقطعه «الر» و توصیف کتاب آسمانی قرآن آغاز میشود.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ الر ۚ كِتَابٌ أَنْزَلْنَاهُ إِلَيْكَ لِتُخْرِجَ النَّاسَ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ بِإِذْنِ رَبِّهِمْ إِلَىٰ صِرَاطِ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«به نام خداوند بخشندة مهربان، الف لام راء اين کتابي است که آن را بر تو فرو فرستادهايم تا مردم را به اذن پروردگارشان از تاريکيها بهسوی نور بيرون بياوري، بهسوی راه خداوندِ پيروزمند ستوده»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«به نام خداوند بخشنده مهربان، مهربان الر الف لام راء [این] کتابی است که بر تو نازل کردهایم که مردم را به توفیق پروردگارشان از تاریکیها به سوی روشنایی، به سوی راه خداوند پیروزمند ستوده، باز بری»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: آغاز سوره ابراهیم با حروف مقطعه «الر» است و سپس در یک جمله به توصیف قرآن پرداخته شده است: «الر– این کتابی است که بر تو نازل کردیم تا مردم را از تاریکیهای (شرک و ظلم و طغیان) به سوی روشنایی (ایمان و عدل و صلح) به فرمان پروردگارشان درآوری، به سوی راه خداوند عزیز و حمید.» به گفته مکارم، در این آیه بعد از ذکر حروف مقطعه، در یک جمله تمام اهداف تربیتی، انسانی، معنوی و مادی نزول قرآن بیان شده است: «خارج کردن از ظلمتها به سوی نور» نکته جالب آیه نیز اینست که «ظلمت» به شکل جمع و «نور» به صورت مفرد آمده که اشاره دارد به اینکه همه نیکیها، پاکیها، ایمان، تقوا و فضیلت در پرتوی نور توحید با هم متحد میشوند و به واسطه آن یک جامعه واحد و یک پارچه و پاک از هر نظر ساخته میشود. اما «ظلمت» همیشه و همه جا مایه تفرقه و پراکندگی است. لذا گناهکاران، ستمگران و ناپاکان عالم غالبا با هم وحدت ندارند و با هم در حال جنگند.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره ابراهیم، چهاردهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، هفتاد و دومین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره نوح و پیش از سوره انبیاء نازل شد. از مجموع آیات این سوره، دو آیه (آیات ۲۸ و ۲۹) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۹: ۵۶.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۲: ۲.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۲۵۵.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۲۵۵.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۰: ۲۶۲-۲۶۳.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره ابراهیم»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۷۴۲.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
