آیه ۵۰ سوره ابراهیم
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | ابراهیم | ||||
| تعداد آیات سوره | ۵۲ | ||||
| شماره آیه | ۵۰ | ||||
| شماره جزء | ۱۳ | ||||
| شماره حزب | ۵۲ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۵۰ سوره ابراهیم پنجاهمین آیه از چهاردهمین سوره قرآن است. این آیه را مکی دانستهاند. آیه به ترسیم و توصیف لباس گناهکاران در قیامت اشاره دارد.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
سَرَابِيلُهُمْ مِنْ قَطِرَانٍ وَتَغْشَىٰ وُجُوهَهُمُ النَّارُ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و لباسهايشان از «قطران» است و آتش چهرههايشان را ميپوشاند»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«تنپوشهایشان از قطران است و آتش چهرههایشان را میپوشاند»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: این آیه به ترسیم پوشش مجرمان در قیامت پرداخته و چنین میگوید: ««لباسشان از قطران (ماده چسبنده بد بوی قابل اشتعال) است و صورتهایشان را آتش میپوشاند.» به گزارش مکارم، «سرابیل» (جمع سربال) به معنی پیراهن است از هر جنس که باشد و بعضی گفتهاند به معنی هر نوع لباس است. «قطران» نیز به معنی مادهای است که از درختی به نام ابهل میگیرند که آن را میجوشانند تا سفت شود و به هنگام بیماری جرب به بدن شتر میمالند و معتقد بودند با سوزشی که دارد ماده بیماری جرب را از بین میبرد. به هر حال جسمی است سیاه رنگ، بدبو و قابل اشتعال. بنابراین مفهوم جمله اول آیه اینست که به جای لباس، بدنهای آنها را از نوعی ماده سیاه رنگ بد بو و قابل اشتعال میپوشانند. در ادامه آیه که گفته میشود: «شعلههای آتش صورت آنها را میپوشاند.» به این دلیل است که وقتی لباس قطران شعلهور شد نه تنها اندام بلکه صورت ایشان هم که به قطران آلوده نیست؛ در میان شعلههای آن میسوزد.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره ابراهیم، چهاردهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، هفتاد و دومین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره نوح و پیش از سوره انبیاء نازل شد. از مجموع آیات این سوره، دو آیه (آیات ۲۸ و ۲۹) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۹: ۱۱۱.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۲: ۱۱۶.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۲۶۱.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۲۶۱.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۰: ۳۸۷-۳۸۸.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره ابراهیم»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۷۴۲.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
