آیه ۲۸ سوره ابراهیم
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | ابراهیم | ||||
| تعداد آیات سوره | ۵۲ | ||||
| شماره آیه | ۲۸ | ||||
| شماره جزء | ۱۳ | ||||
| شماره حزب | ۵۲ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۲۸ سوره ابراهیم بیست و هشتمین آیه از چهاردهمین سوره قرآن است. این آیه را مدنی دانستهاند. موضوع آیه کفران نعمت و مجازات کفران کنندگان آن است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ بَدَّلُوا نِعْمَتَ اللَّهِ كُفْرًا وَأَحَلُّوا قَوْمَهُمْ دَارَ الْبَوَارِ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«آيا نديدهاي کساني که نعمت خداوند را به ناسپاسي تبديل کردهاند (چگونه خويشتن) و قومشان را به سراي نابودي در آوردهاند؟!»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«آیا [داستان] کسانی را که [سپاس] نعمت الهی را به ناسپاسی بدل کردند و قومشان را به هلاک آباد [دوزخ] در آوردند، ندانستهای»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: آیه موردبحث دربارهٔ مسئله کفران نعمت چنین میگوید: «آیا ندیدی کسانی را که نعمت خدا را به کفران تبدیل کردند و جمعیت خود را به دار البوار (نیستی و نابودی) کشاندند.» به گزارش مکارم، مخاطب این آیه پیامبر اسلام و ترسیمی از موارد «شجره خبیثه» میباشد. به گفته مکارم، مفسران بزرگ در تفسیر این آیه با توجه به روایاتی که در منابع اسلامی آمده است؛ این نعمت را به وجود پیامبر، امامان از اهل بیت او و کفران کنندگان نعمت را گاهی «بنی امیه» و «بنی مغیره» و گاهی نیز کفار عصر پیامبر گفتهاند. اما آنچه مسلم است که مفهوم آیه وسیع است و به گروه معینی اختصاص ندارد و همه کسانی را که نعمتهای خداوند را کفران کنند، شامل میشود. ضمن آنکه این آیه این نکته را تأکید میکند که نتیجه کفران نعمتها و خصوصاً نعمت رهبری رهبران الهی که از مهمترین نعمتهاست به خود انسان برمیگردد و پایانی جز هلاکت و نابودی ندارد.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره ابراهیم، چهاردهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، هفتاد و دومین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره نوح و پیش از سوره انبیاء نازل شد. از مجموع آیات این سوره، دو آیه (آیات ۲۸ و ۲۹) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۹: ۹۴.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۲: ۵۲.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۲۵۹.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۲۵۹.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۰: ۳۴۲–۳۴۳.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره ابراهیم»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۷۴۲.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
