آیه ۱۹ سوره ابراهیم
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | ابراهیم | ||||
| تعداد آیات سوره | ۵۲ | ||||
| شماره آیه | ۱۹ | ||||
| شماره جزء | ۱۳ | ||||
| شماره حزب | ۵۲ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۱۹ سوره ابراهیم نوزدهمین آیه از چهاردهمین سوره قرآن است. این آیه را مکی دانستهاند. در آیه به خالقیت الله و آفرینش آسمانها و زمین توسط او اشاره شده است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
أَلَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ بِالْحَقِّ ۚ إِنْ يَشَأْ يُذْهِبْكُمْ وَيَأْتِ بِخَلْقٍ جَدِيدٍ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«آيا نميبيني که خداوند آسمانها و زمين را به حق آفريده است، اگر بخواهد شما را از ميان ميبرد و آفرينش جديدي را پديد ميآورد؟!»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«آیا ندانستهای که خداوند آسمانها و زمین را به حق آفریده است، اگر بخواهد شما را [از میان] میبرد و آفریدگان جدیدی به میان میآورد»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن در این آیه به معرفی خالق آسمانها و زمین پرداخته و میگوید: «آیا ندیدی که خداوند آسمانها و زمین را به حق آفریده، اگر اراده کند شما را میبرد و خلق تازهای میآورد.» به گزارش مکارم، آیه موردبحث، به مسئله حق و استقرار آن اشاره دارد. حق بنابه تعریف راغب در مفردات در اصل به معنای مطابقه و هماهنگی است. اما موارد استفاده آن متفاوت و مختلف است. گاه به کاری گفته میشود که بر اساس حکمت و حساب و نظم خاصی آفریده شده است. گاه به شخصی گفته شده که چنین کاری را انجام میدهد. گاهی نیز به اعتقادی که مطابق واقع است؛ حق میگویند. گاهی نیز به گفتار یا عملی که به وقت لزوم انجام گرفته، گفته شده است. نقطه مقابل آن هم باطل و ضلال و لعب است. در پایان آیه اضافه میشود که خداوند اگر اراده کند، شما را میبرد و خلق تازهای به جای شما میآورد. لذا دلیلی بر نیاز او به شما و ایمان آوردن شما ندارد.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره ابراهیم، چهاردهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، هفتاد و دومین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره نوح و پیش از سوره انبیاء نازل شد. از مجموع آیات این سوره، دو آیه (آیات ۲۸ و ۲۹) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۹: ۸۰.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۲: ۵۲.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۲۵۸.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۲۵۸.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۰: ۳۱۸-۳۲۰.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره ابراهیم»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۷۴۲.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
