آیه ۱۳ سوره ابراهیم
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | ابراهیم | ||||
| تعداد آیات سوره | ۵۲ | ||||
| شماره آیه | ۱۳ | ||||
| شماره جزء | ۱۳ | ||||
| شماره حزب | ۵۲ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۱۳ سوره ابراهیم سیزدهمین آیه از چهاردهمین سوره قرآن است. این آیه را مکی دانستهاند. در این آیه تهدید کافران و مشرکان علیه پیامبران الهی بیان شده است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِرُسُلِهِمْ لَنُخْرِجَنَّكُمْ مِنْ أَرْضِنَا أَوْ لَتَعُودُنَّ فِي مِلَّتِنَا ۖ فَأَوْحَىٰ إِلَيْهِمْ رَبُّهُمْ لَنُهْلِكَنَّ الظَّالِمِينَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و کافران به پيامبرانشان گفتند: البته شما را از سرزمين خودمان بيرون ميکنيم مگر اينکه به آيين ما باز آييد پس پروردگارشان به آنان وحي کرد که حتماً ستمکاران را نابود ميکنيم»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«و کافران به پیامبرانشان گفتند یقینا شما را از سرزمینمان آواره میکنیم، مگر آنکه به آیین ما باز گردید، و پروردگارشان به آنان وحی کرد که ستمکاران را نابود خواهیم کرد»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: آیه موردبحث از عکس العمل کافران در برابر پیامبران الهی چنین سخن گفته است: «کسانی که کافر شدند به پیامبران خود گفتند ما قطعاً شما را از سرزمین خود اخراج خواهیم کرد، مگر اینکه به آئین ما بازگردید، در اینحال پروردگارشان به آنها وحی فرستاد که من ظالمان را هلاک میکنم.» به گزارش مکارم، راه و رسم افراد زورگو و بیمنطق چنین است که چون در عقیده و گفتار خود ناتوان و ضعیف شدند؛ رو به سوی زور و قدرت میآورند و استدلال و منطق را رها میکنند. اما در انتهای آیه از جانب خداوند به پیامبران دلداری و این اطمینان خاطر داده شده که دشمنان ایشان قطعا هلاک خواهند شد و از تهدیدهای آنان به دل هراسی راه ندهند.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره ابراهیم، چهاردهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، هفتاد و دومین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره نوح و پیش از سوره انبیاء نازل شد. از آیات این سوره، دو آیه (آیات ۲۸ و ۲۹) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۹: ۷۶.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۲: ۲۴.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۲۵۷.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۲۵۷.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۰: ۳۰۰-۳۰۱.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره ابراهیم»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۷۴۲.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
