آیه ۲۸ سوره ابراهیم: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
(ابرابزار) |
||
| (یک نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۲۸ سوره ابراهیم''' بیست و هشتمین [[آیه]] از چهاردهمین [[سوره]] [[قرآن]] است. این آیه را [[مدنی]] دانستهاند. | '''آیه ۲۸ سوره ابراهیم''' بیست و هشتمین [[آیه]] از چهاردهمین [[سوره]] [[قرآن]] است. این آیه را [[مدنی]] دانستهاند. موضوع آیه [[کفران نعمت]] و مجازات کفران کنندگان آن است. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: آیه موردبحث دربارهٔ مسئله کفران نعمت چنین میگوید: «آیا ندیدی کسانی را که [[نعمت]] [[خدا]] را به کفران تبدیل کردند و جمعیت خود را به [[دار البوار]] (نیستی و نابودی) کشاندند.» به گزارش مکارم، مخاطب این آیه [[پیامبر اسلام]] و ترسیمی از موارد «[[شجره خبیثه]]» میباشد. به گفته مکارم، [[مفسران]] بزرگ در [[تفسیر قرآن|تفسیر]] این آیه با توجه به [[روایاتی]] که در منابع [[اسلامی]] آمده است؛ این نعمت را به وجود پیامبر، [[امام|امامان]] از [[اهل بیت]] او و کفران کنندگان نعمت را گاهی «[[بنی امیه]]» و «[[بنی مغیره]]» و گاهی نیز [[کفار]] عصر پیامبر گفتهاند. اما آنچه مسلم است که مفهوم آیه وسیع است و به گروه معینی اختصاص ندارد و همه کسانی را که نعمتهای خداوند را کفران کنند، شامل میشود. ضمن آنکه این آیه این نکته را تأکید میکند که نتیجه کفران نعمتها و خصوصاً نعمت رهبری رهبران الهی که از مهمترین نعمتهاست به خود انسان برمیگردد و پایانی جز هلاکت و نابودی ندارد.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۳۴۲–۳۴۳|ج=۱۰}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
به گزارش ''[[فرهنگنامه علوم قرآن]]''، [[سوره ابراهیم]]، چهاردهمین [[فهرست سورههای قرآن|سوره قرآن]] است. این [[سوره]] را در [[ترتیب نزول قرآن|ترتیب نزول]]، هفتاد و دومین سوره نازل شده بر [[محمد|پیامبر اسلام]] دانستهاند که پس از [[سوره نوح]] و پیش از [[سوره انبیاء]] نازل شد. از مجموع آیات این سوره، دو [[آیه]] (آیات [[آیه ۲۸ سوره ابراهیم|۲۸]] و [[آیه ۲۹ سوره ابراهیم|۲۹]]) از آن را [[سوره مدنی|مدنی]] و الباقی را [[سوره مکی|مکی]] دانستهاند.<ref>{{پک|دفتر تبلیغات اسلامی|۱۳۸۸|ک=فرهنگنامه علوم قرآن|ص=۲۷۴۲|ف=سوره ابراهیم}}</ref> | |||
== پانویس == | == پانویس == | ||
| خط ۳۶: | خط ۳۶: | ||
* {{یادکرد کتاب|نام خانوادگی=مکارم شیرازی|نام=ناصر|پیوند نویسنده=ناصر مکارم شیرازی|عنوان=تفسیر نمونه|سال=۱۳۷۴|ناشر=دارالکتب اسلامیه|مکان=تهران|زبان=فارسی|پیوند=http://lib.eshia.ir/50082/1/0}} | * {{یادکرد کتاب|نام خانوادگی=مکارم شیرازی|نام=ناصر|پیوند نویسنده=ناصر مکارم شیرازی|عنوان=تفسیر نمونه|سال=۱۳۷۴|ناشر=دارالکتب اسلامیه|مکان=تهران|زبان=فارسی|پیوند=http://lib.eshia.ir/50082/1/0}} | ||
{{پایان پانویس}} | {{پایان پانویس}} | ||
{{ناوبری آیات}} | {{ناوبری آیات}} | ||
{{قرآن}} | {{قرآن}} | ||
{{درجهبندی|نیازمند پیوند=خیر|نیازمند رده=خیر|نیازمند جعبه اطلاعات=خیر|نیازمند تصویر=بله|نیازمند استانداردسازی=خیر|نیازمند ویراستاری=خیر|مقابله نشده با دانشنامهها=تاحدودی|تاریخ خوبیدگی=|تاریخ برگزیدگی=|توضیحات=}} | {{درجهبندی|نیازمند پیوند=خیر|نیازمند رده=خیر|نیازمند جعبه اطلاعات=خیر|نیازمند تصویر=بله|نیازمند استانداردسازی=خیر|نیازمند ویراستاری=خیر|مقابله نشده با دانشنامهها=تاحدودی|تاریخ خوبیدگی=|تاریخ برگزیدگی=|توضیحات=}} | ||
[[رده:آیههای مدنی قرآن]] | [[رده:آیههای مدنی قرآن]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۶ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۴۸
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | ابراهیم | ||||
| تعداد آیات سوره | ۵۲ | ||||
| شماره آیه | ۲۸ | ||||
| شماره جزء | ۱۳ | ||||
| شماره حزب | ۵۲ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۲۸ سوره ابراهیم بیست و هشتمین آیه از چهاردهمین سوره قرآن است. این آیه را مدنی دانستهاند. موضوع آیه کفران نعمت و مجازات کفران کنندگان آن است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ بَدَّلُوا نِعْمَتَ اللَّهِ كُفْرًا وَأَحَلُّوا قَوْمَهُمْ دَارَ الْبَوَارِ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«آيا نديدهاي کساني که نعمت خداوند را به ناسپاسي تبديل کردهاند (چگونه خويشتن) و قومشان را به سراي نابودي در آوردهاند؟!»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«آیا [داستان] کسانی را که [سپاس] نعمت الهی را به ناسپاسی بدل کردند و قومشان را به هلاک آباد [دوزخ] در آوردند، ندانستهای»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: آیه موردبحث دربارهٔ مسئله کفران نعمت چنین میگوید: «آیا ندیدی کسانی را که نعمت خدا را به کفران تبدیل کردند و جمعیت خود را به دار البوار (نیستی و نابودی) کشاندند.» به گزارش مکارم، مخاطب این آیه پیامبر اسلام و ترسیمی از موارد «شجره خبیثه» میباشد. به گفته مکارم، مفسران بزرگ در تفسیر این آیه با توجه به روایاتی که در منابع اسلامی آمده است؛ این نعمت را به وجود پیامبر، امامان از اهل بیت او و کفران کنندگان نعمت را گاهی «بنی امیه» و «بنی مغیره» و گاهی نیز کفار عصر پیامبر گفتهاند. اما آنچه مسلم است که مفهوم آیه وسیع است و به گروه معینی اختصاص ندارد و همه کسانی را که نعمتهای خداوند را کفران کنند، شامل میشود. ضمن آنکه این آیه این نکته را تأکید میکند که نتیجه کفران نعمتها و خصوصاً نعمت رهبری رهبران الهی که از مهمترین نعمتهاست به خود انسان برمیگردد و پایانی جز هلاکت و نابودی ندارد.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره ابراهیم، چهاردهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، هفتاد و دومین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره نوح و پیش از سوره انبیاء نازل شد. از مجموع آیات این سوره، دو آیه (آیات ۲۸ و ۲۹) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۹: ۹۴.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۲: ۵۲.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۲۵۹.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۲۵۹.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۰: ۳۴۲–۳۴۳.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره ابراهیم»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۷۴۲.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
