آیه ۳۶ سوره ابراهیم: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۳۶ سوره ابراهیم''' سی و ششمین [[آیه]] از چهاردهمین [[سوره]] [[قرآن]] است. این آیه را [[مکی]] دانستهاند. | '''آیه ۳۶ سوره ابراهیم''' سی و ششمین [[آیه]] از چهاردهمین [[سوره]] [[قرآن]] است. این آیه را [[مکی]] دانستهاند. در آیه به [[دعای]] [[ابراهیم]] اشاره شده است. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: در ادامه آیه قبل، این آیه نیز به دعاهای ابراهیم به درگاه [[خداوند]] اشاره دارد و میگوید: «[[پروردگار|پروردگارا]] آنها ([[بتها]]) بسیاری از مردم را گمراه ساختند. هر کس از من پیروی کند از من است و هر کس نافرمانی من کند، تو [[غفور|بخشنده]] و [[رحیم|مهربانی]].» به گزارش مکارم، ابراهیم در دعای خویش درباره گمراهی مردم از طریق بتها سخن گفته و آن را بلای بزرگی میداند. از نظر مکارم، ابراهیم با این کلام خود به درگاه خدا عرضه میدارد که اگر فرزندان من از مسیر خداوند و [[توحید]] منحرف شود از من نیستند و اگر بیگانگان در مسیر توحید باشند؛ آنان همچون فرزندان و خانواده من هستند. سپس با لحنی مؤدبانه میگوید: هر کس که نافرمانی مرا بکند؛ تو [[آمرزش|آمرزنده]] و مهربان هستی.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۳۶۲|ج=۱۰}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۶ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۱۷:۲۹
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | ابراهیم | ||||
| تعداد آیات سوره | ۵۲ | ||||
| شماره آیه | ۳۶ | ||||
| شماره جزء | ۱۳ | ||||
| شماره حزب | ۵۲ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۳۶ سوره ابراهیم سی و ششمین آیه از چهاردهمین سوره قرآن است. این آیه را مکی دانستهاند. در آیه به دعای ابراهیم اشاره شده است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
رَبِّ إِنَّهُنَّ أَضْلَلْنَ كَثِيرًا مِنَ النَّاسِ ۖ فَمَنْ تَبِعَنِي فَإِنَّهُ مِنِّي ۖ وَمَنْ عَصَانِي فَإِنَّكَ غَفُورٌ رَحِيمٌ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«پروردگارا! اين بتها بسياري از مردم را گمراه ساختهاند، پس هرکس از من پيروي کند او از من است، و هرکس از من نافرماني کند بيگمان تو آمرزندۀ مهرباني»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«پروردگارا آنها بسیاری از مردم را به گمراهی کشاندهاند، پس هرکس از من پیروی کند از من است، و هر کس از من سرپیچی کند [امر او با توست که] تو آمرزگار مهربانی»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: در ادامه آیه قبل، این آیه نیز به دعاهای ابراهیم به درگاه خداوند اشاره دارد و میگوید: «پروردگارا آنها (بتها) بسیاری از مردم را گمراه ساختند. هر کس از من پیروی کند از من است و هر کس نافرمانی من کند، تو بخشنده و مهربانی.» به گزارش مکارم، ابراهیم در دعای خویش درباره گمراهی مردم از طریق بتها سخن گفته و آن را بلای بزرگی میداند. از نظر مکارم، ابراهیم با این کلام خود به درگاه خدا عرضه میدارد که اگر فرزندان من از مسیر خداوند و توحید منحرف شود از من نیستند و اگر بیگانگان در مسیر توحید باشند؛ آنان همچون فرزندان و خانواده من هستند. سپس با لحنی مؤدبانه میگوید: هر کس که نافرمانی مرا بکند؛ تو آمرزنده و مهربان هستی.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره ابراهیم، چهاردهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، هفتاد و دومین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره نوح و پیش از سوره انبیاء نازل شد. از مجموع آیات این سوره، دو آیه (آیات ۲۸ و ۲۹) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۹: ۱۰۰.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۲: ۹۵.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۲۶۰.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۲۶۰.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۰: ۳۶۲.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره ابراهیم»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۷۴۲.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
