آیه ۲ سوره ابراهیم: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۲ سوره ابراهیم''' دومین [[آیه]] از چهاردهمین [[سوره]] [[قرآن]] است. این آیه را [[مکی]] دانستهاند. | '''آیه ۲ سوره ابراهیم''' دومین [[آیه]] از چهاردهمین [[سوره]] [[قرآن]] است. این آیه را [[مکی]] دانستهاند. این آیه به معرفی [[الله]] ([[خداوند یکتا]]) به عنوان مالک آسمانها و زمین پرداخته است. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: [[قرآن]] در این آیه «الله» را چنین توصیف نموده است: «همان خدایی که آنچه در آسمانها و آنچه در زمین است از آن او است، وای بر [[کافران]] از مجازات شدید.» به گزارش مکارم، در ابتدای آیه به خواننده و مخاطب درس [[توحید|توحیدی]] داده میشود و در انتهای آیه، توجه او را به مسئله [[معاد]] و روز جزای اعمال جلب میکند.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۲۶۳-۲۶۴|ج=۱۰}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۲۰:۴۲
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | ابراهیم | ||||
| تعداد آیات سوره | ۵۲ | ||||
| شماره آیه | ۲ | ||||
| شماره جزء | ۱۳ | ||||
| شماره حزب | ۵۱ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۲ سوره ابراهیم دومین آیه از چهاردهمین سوره قرآن است. این آیه را مکی دانستهاند. این آیه به معرفی الله (خداوند یکتا) به عنوان مالک آسمانها و زمین پرداخته است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
اللَّهِ الَّذِي لَهُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ ۗ وَوَيْلٌ لِلْكَافِرِينَ مِنْ عَذَابٍ شَدِيدٍ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«خدايي که آنچه در آسمانها و زمين است از آن اوست، و واي بر کافران از عذاب سخت!»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«خداوندی که آنچه در آسمانها و آنچه در زمین است از آن اوست، و وای بر کافران از عذاب سخت و سنگین[ی که در پیش دارند]»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن در این آیه «الله» را چنین توصیف نموده است: «همان خدایی که آنچه در آسمانها و آنچه در زمین است از آن او است، وای بر کافران از مجازات شدید.» به گزارش مکارم، در ابتدای آیه به خواننده و مخاطب درس توحیدی داده میشود و در انتهای آیه، توجه او را به مسئله معاد و روز جزای اعمال جلب میکند.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره ابراهیم، چهاردهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، هفتاد و دومین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره نوح و پیش از سوره انبیاء نازل شد. از مجموع آیات این سوره، دو آیه (آیات ۲۸ و ۲۹) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۹: ۵۸.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۲: ۲.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۲۵۵.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۲۵۵.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۰: ۲۶۳-۲۶۴.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره ابراهیم»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۷۴۲.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
