آیه ۴۳ سوره ابراهیم: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۴۳ سوره ابراهیم''' چهل و سومین [[آیه]] از چهاردهمین [[سوره]] [[قرآن]] است. این آیه را [[مکی]] دانستهاند. | '''آیه ۴۳ سوره ابراهیم''' چهل و سومین [[آیه]] از چهاردهمین [[سوره]] [[قرآن]] است. این آیه را [[مکی]] دانستهاند. در این آیه به وضعیت [[مشرکان]] و [[ظالمان]] در [[روز قیامت]] اشاره شده و صحنههایی از آن روز ترسیم شده است. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: [[قرآن]] در اینجا وضعیت مشرکان و ظالمان در [[آخرت]] را چنین توصیف کرده و میگوید: «گردنها برافراشته، سر به آسمان کرده، حتی پلک چشمهایشان بی حرکت میماند (چرا که به هر طرف نگاه کنند نشانههای عذاب آشکار است) و (لذا) دلهایشان به کلی (فرو میریزد و) خالی میگردد!.» به گزارش مکارم، خیره شدن چشمها، کشیدن گردنها، بلند کردن سرها، از حرکت افتادن پلک چشمها و فراموش کردن همه فکرها پنج توصیفی است که آیه در وصف روز قیامت و وضع مشرکان و ظالمان در آن روز برشمرده است. به گفته مکارم، «تشخص» (از ماده شخوص) به معنای از حرکت افتادن چشم و به نقطهای خیره شدن است و «مهطعین» (از ماده اهطاع) به معنای گردن کشیدن و «مقنعی» (از ماده اقناع) به معنی سر به آسمان کشیدن است.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۳۷۵-۲۷۶|ج=۱۰}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۶ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۱۹:۴۸
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | ابراهیم | ||||
| تعداد آیات سوره | ۵۲ | ||||
| شماره آیه | ۴۳ | ||||
| شماره جزء | ۱۳ | ||||
| شماره حزب | ۵۲ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۴۳ سوره ابراهیم چهل و سومین آیه از چهاردهمین سوره قرآن است. این آیه را مکی دانستهاند. در این آیه به وضعیت مشرکان و ظالمان در روز قیامت اشاره شده و صحنههایی از آن روز ترسیم شده است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
مُهْطِعِينَ مُقْنِعِي رُءُوسِهِمْ لَا يَرْتَدُّ إِلَيْهِمْ طَرْفُهُمْ ۖ وَأَفْئِدَتُهُمْ هَوَاءٌ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«شتابانند و درحاليکه سر برافراشتهاند و چشم بر هم نميزنند و محل دلهايشان تهي است (به سوي ندا دهنده ميروند)»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«[آنان] شتابزده، سرها به بالا گرفته [چشم به زیر انداخته]اند، بیآنکه چشم برهم زنند، و دلکنده»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن در اینجا وضعیت مشرکان و ظالمان در آخرت را چنین توصیف کرده و میگوید: «گردنها برافراشته، سر به آسمان کرده، حتی پلک چشمهایشان بی حرکت میماند (چرا که به هر طرف نگاه کنند نشانههای عذاب آشکار است) و (لذا) دلهایشان به کلی (فرو میریزد و) خالی میگردد!.» به گزارش مکارم، خیره شدن چشمها، کشیدن گردنها، بلند کردن سرها، از حرکت افتادن پلک چشمها و فراموش کردن همه فکرها پنج توصیفی است که آیه در وصف روز قیامت و وضع مشرکان و ظالمان در آن روز برشمرده است. به گفته مکارم، «تشخص» (از ماده شخوص) به معنای از حرکت افتادن چشم و به نقطهای خیره شدن است و «مهطعین» (از ماده اهطاع) به معنای گردن کشیدن و «مقنعی» (از ماده اقناع) به معنی سر به آسمان کشیدن است.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره ابراهیم، چهاردهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، هفتاد و دومین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره نوح و پیش از سوره انبیاء نازل شد. از مجموع آیات این سوره، دو آیه (آیات ۲۸ و ۲۹) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۹: ۱۰۷.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۲: ۱۱۶.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۲۶۱.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۲۶۱.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۰: ۳۷۵-۲۷۶.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره ابراهیم»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۷۴۲.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
