آیه ۳۴ سوره ابراهیم
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | ابراهیم | ||||
| تعداد آیات سوره | ۵۲ | ||||
| شماره آیه | ۳۴ | ||||
| شماره جزء | ۱۳ | ||||
| شماره حزب | ۵۲ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۳۴ سوره ابراهیم سی و چهارمین آیه از چهاردهمین سوره قرآن است. این آیه را مکی دانستهاند. موضوع آیه قابل احصاء نبودن نعمتهای الهی است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
وَآتَاكُمْ مِنْ كُلِّ مَا سَأَلْتُمُوهُ ۚ وَإِنْ تَعُدُّوا نِعْمَتَ اللَّهِ لَا تُحْصُوهَا ۗ إِنَّ الْإِنْسَانَ لَظَلُومٌ كَفَّارٌ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و هر چه را از او خواستيد به شما داد، و اگر نعمت خدا را برشماريد نميتوانيد آنرا به شمار درآوريد، همانا انسان (موجود) ستمگرِ ناسپاسي است»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«و از هر آنچه از او خواستهاید به شما بخشیده است و اگر نعمت الهی را بشمارید، نمیتوانید آن را [چنانکه هست] شمارش کنید، که انسان ستمکار [در حق خویش] و ناسپاس است»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن در این آیه به قابل شمارش نبودن نعمتهای خداوند اشاره دارد: «و از هر چیزی که از او تقاضا کردید به شما داد و اگر نعمتهای خدا را بشمارید؛ هرگز آنها را احصاء نخواهید کرد. انسان ستمگر و کفران کننده است.» به گزارش مکارم، دو نکته مهم آیه اینست که نخست خداوند برای انسانها هرآنچه نیاز دارند؛ در اختیارشان قرار داده و سپس درباره تعداد و شمارش نعمتها نیز میگوید که هرگز نمیتوانند آن را احصاء و شماره کنند. در پایان آیه نیز این مطلب بیان میشود که با همه این الطاف الهی باز انسانها ستمگر و کفران کننده نعمت هستند.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره ابراهیم، چهاردهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، هفتاد و دومین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره نوح و پیش از سوره انبیاء نازل شد. از مجموع آیات این سوره، دو آیه (آیات ۲۸ و ۲۹) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۹: ۹۶.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۲: ۵۲.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۲۶۰.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۲۶۰.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۰: ۳۵۱.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره ابراهیم»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۷۴۲.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
