آیه ۲۳ سوره ابراهیم: تفاوت میان نسخهها
(ایجاد مقاله آیات) |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (یک نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط یک کاربر دیگر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۲۳ سوره ابراهیم''' بیست و سومین [[آیه]] از چهاردهمین [[سوره]] [[قرآن]] است. این آیه را [[مکی]] دانستهاند. در این آیه پاداش بهشتیان و وضعیت آنان در [[بهشت]] ترسیم شده است. | |||
== متن == | == متن == | ||
متن [[آیه]] را [[فخر رازی]]، از مفسران [[سنی|سنی مذهب]] و [[علامه طباطبایی|محمدحسین طباطبایی]]، مفسر [[شیعه]]، چنین گزارش کردهاند:<ref>{{پک|رازی|۱۴۲۰|ک=تفسیر کبیر|ص= | متن [[آیه]] را [[فخر رازی]]، از مفسران [[سنی|سنی مذهب]] و [[علامه طباطبایی|محمدحسین طباطبایی]]، مفسر [[شیعه]]، چنین گزارش کردهاند:<ref>{{پک|رازی|۱۴۲۰|ک=تفسیر کبیر|ص=۸۹|ج=۱۹}}</ref><ref>{{پک|طباطبایی|۱۳۹۵|ک=تفسیر المیزان|ص=۵۲|ج=۱۲}}</ref> | ||
<blockquote>{{آیه خودکار|تزئینی=بله}}</blockquote> | <blockquote>{{آیه خودکار|تزئینی=بله}}</blockquote> | ||
== ترجمه == | == ترجمه == | ||
[[محمدگل گمشادزهی]]، مترجم سنی [[حنفی|حنفی مذهب]] در ترجمه آیه آورده است:<ref>{{پک|گمشادزهی|۱۳۹۴|ک=ترجمه معانی قرآن کریم|ص= | [[محمدگل گمشادزهی]]، مترجم سنی [[حنفی|حنفی مذهب]] در ترجمه آیه آورده است:<ref>{{پک|گمشادزهی|۱۳۹۴|ک=ترجمه معانی قرآن کریم|ص=۲۵۸}}</ref> | ||
<blockquote>{{color|Brown|{{ترجمه خودکار|مترجم=گمشادزهی}}}}</blockquote> | <blockquote>{{color|Brown|{{ترجمه خودکار|مترجم=گمشادزهی}}}}</blockquote> | ||
[[بهاءالدین خرمشاهی]]، مترجم شیعه [[شیعه دوازدهامامی|امامی مذهب]] در ترجمه این آیه آورده است:<ref>{{پک|خرمشاهی|۱۳۹۳|ک=ترجمه خرمشاهی|ص= | [[بهاءالدین خرمشاهی]]، مترجم شیعه [[شیعه دوازدهامامی|امامی مذهب]] در ترجمه این آیه آورده است:<ref>{{پک|خرمشاهی|۱۳۹۳|ک=ترجمه خرمشاهی|ص=۲۵۸}}</ref> | ||
<blockquote>{{color|Brown|{{ترجمه خودکار|مترجم=خرمشاهی}}}}</blockquote> | <blockquote>{{color|Brown|{{ترجمه خودکار|مترجم=خرمشاهی}}}}</blockquote> | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: آیه موردبحث به بیان وضعیت [[مؤمنان]] نیکوکار و پاداش آنان در [[آخرت]] چنین پرداخته است: «و آنها که [[ایمان]] آوردند و [[عمل صالح]] انجام دادند به باغهای بهشت داخل میشوند، باغهایی که نهرها از زیر درختانش جاری است، جاودانه به [[اذن]] [[پروردگار|پروردگارشان]] در آن میمانند و تحیت آنها در آن [[سلام]] است.» به گزارش مکارم، در آیه به سه پاداش و نعمت خاص مؤمنان در بهشت اشاره شده است: «نخست جایگاه و مسکن آنها که در باغهای سرسبز بهشتی است و در آن باغها نهرهای پرآب در زیر درختانش جاری است. دومین نعمت [[خلود]] و ماندن همیشگی آنان در این باغهاست. [[نعمت]] سوم مخصوص این افراد با ایمان، [[حیات]] و زندگی آنان در آنجا همراه با سلام و سلامتی، امنیت و نبودن هیچگونه ناراحتی و سختی است.» به گفته مکارم، «تحیت» (در اصل از حیات) گرفته شده و به عنوان [[دعا]] برای سلامتی و حیات افراد استفاده میشود. همچنین به هرگونه خوشامدگویی و سلام در هنگام ملاقات نیز گفته شده است. برخی [[مفسران]] معتقدند «تحیت» در اینجا همان خوشآمد گویی و درودی است که خداوند برای مؤمنان میفرستد و آنان را با نعمت سلامت همراه میگرداند. برخی نیز گفتهاند: منظور تحیت و سلامی است که خود مؤمنان به یکدیگر میگویند یا [[فرشتگان]] به آنها میگویند. از نظر مکارم، در هر صورت، کلمه «سلام» به طور مطلق آمده و مفهوم وسیعش هرگونه سلامتی و ایمنی را (چه از لحاظ روحی و چه از لحاظ جسمی) شامل میشود.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۳۲۸-۳۲۹|ج=۱۰}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
به گزارش ''[[فرهنگنامه علوم قرآن]]''، [[سوره ابراهیم]]، چهاردهمین [[فهرست سورههای قرآن|سوره قرآن]] است. این [[سوره]] را در [[ترتیب نزول قرآن|ترتیب نزول]]، هفتاد و دومین سوره نازل شده بر [[محمد|پیامبر اسلام]] دانستهاند که پس از [[سوره نوح]] و پیش از [[سوره انبیاء]] نازل شد. از مجموع آیات این سوره، دو [[آیه]] (آیات [[آیه ۲۸ سوره ابراهیم|۲۸]] و [[آیه ۲۹ سوره ابراهیم|۲۹]]) از آن را [[سوره مدنی|مدنی]] و الباقی را [[سوره مکی|مکی]] دانستهاند.<ref>{{پک|1=دفتر تبلیغات اسلامی|2=۱۳۸۸|ک=فرهنگنامه علوم قرآن|ص=۲۷۴۲|ف=سوره ابراهیم}}</ref> | |||
== پانویس == | == پانویس == | ||
| خط ۳۹: | خط ۳۹: | ||
{{ناوبری آیات}} | {{ناوبری آیات}} | ||
{{قرآن}} | {{قرآن}} | ||
{{درجهبندی|نیازمند پیوند=خیر|نیازمند رده=خیر|نیازمند جعبه اطلاعات=خیر|نیازمند تصویر=بله|نیازمند استانداردسازی=خیر|نیازمند ویراستاری=خیر|مقابله نشده با دانشنامهها=تاحدودی|تاریخ خوبیدگی=|تاریخ برگزیدگی=|توضیحات=}} | |||
[[رده:آیههای مکی قرآن]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۵ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۵۷
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | ابراهیم | ||||
| تعداد آیات سوره | ۵۲ | ||||
| شماره آیه | ۲۳ | ||||
| شماره جزء | ۱۳ | ||||
| شماره حزب | ۵۲ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۲۳ سوره ابراهیم بیست و سومین آیه از چهاردهمین سوره قرآن است. این آیه را مکی دانستهاند. در این آیه پاداش بهشتیان و وضعیت آنان در بهشت ترسیم شده است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
وَأُدْخِلَ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا بِإِذْنِ رَبِّهِمْ ۖ تَحِيَّتُهُمْ فِيهَا سَلَامٌ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و کسانيکه ايمان آورده و کارهاي شايسته انجام دادهاند به باغهايي در آورده ميشوند که در زير درختان آن جويبارها روان است، در آنجا به حکم پروردگارشان جاودانهاند، درودشان در آنجا سلام گفتن است»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«و کسانی که ایمان آوردهاند و کارهای شایسته کردهاند، به باغهای [بهشتیای] درآیند که جویباران از فرودست آن جاری است، و به اذن پروردگارشان جاودانه در آنند، درودشان در آنجا سلام است»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: آیه موردبحث به بیان وضعیت مؤمنان نیکوکار و پاداش آنان در آخرت چنین پرداخته است: «و آنها که ایمان آوردند و عمل صالح انجام دادند به باغهای بهشت داخل میشوند، باغهایی که نهرها از زیر درختانش جاری است، جاودانه به اذن پروردگارشان در آن میمانند و تحیت آنها در آن سلام است.» به گزارش مکارم، در آیه به سه پاداش و نعمت خاص مؤمنان در بهشت اشاره شده است: «نخست جایگاه و مسکن آنها که در باغهای سرسبز بهشتی است و در آن باغها نهرهای پرآب در زیر درختانش جاری است. دومین نعمت خلود و ماندن همیشگی آنان در این باغهاست. نعمت سوم مخصوص این افراد با ایمان، حیات و زندگی آنان در آنجا همراه با سلام و سلامتی، امنیت و نبودن هیچگونه ناراحتی و سختی است.» به گفته مکارم، «تحیت» (در اصل از حیات) گرفته شده و به عنوان دعا برای سلامتی و حیات افراد استفاده میشود. همچنین به هرگونه خوشامدگویی و سلام در هنگام ملاقات نیز گفته شده است. برخی مفسران معتقدند «تحیت» در اینجا همان خوشآمد گویی و درودی است که خداوند برای مؤمنان میفرستد و آنان را با نعمت سلامت همراه میگرداند. برخی نیز گفتهاند: منظور تحیت و سلامی است که خود مؤمنان به یکدیگر میگویند یا فرشتگان به آنها میگویند. از نظر مکارم، در هر صورت، کلمه «سلام» به طور مطلق آمده و مفهوم وسیعش هرگونه سلامتی و ایمنی را (چه از لحاظ روحی و چه از لحاظ جسمی) شامل میشود.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره ابراهیم، چهاردهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، هفتاد و دومین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره نوح و پیش از سوره انبیاء نازل شد. از مجموع آیات این سوره، دو آیه (آیات ۲۸ و ۲۹) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۹: ۸۹.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۲: ۵۲.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۲۵۸.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۲۵۸.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۰: ۳۲۸-۳۲۹.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره ابراهیم»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۷۴۲.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
