آیه ۲۹ سوره ابراهیم: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۲۹ سوره ابراهیم''' بیست و نهمین [[آیه]] از چهاردهمین [[سوره]] [[قرآن]] است. این آیه را [[مدنی]] دانستهاند. | '''آیه ۲۹ سوره ابراهیم''' بیست و نهمین [[آیه]] از چهاردهمین [[سوره]] [[قرآن]] است. این آیه را [[مدنی]] دانستهاند. آیه [[جهنم]] جایگاه [[کافران]] را توصیف کرده است. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: [[قرآن]] «[[دار البوار]]» را چنین وصف میکند: «(دار البوار همان) جهنم است که آنها در آتش آن وارد میشوند و بد قرارگاهی است.» به گزارش مکارم، این آیه در تعریف و توصیف «دار البوار»، آن را همان جهنمی معرفی میکند که جایگاهی پر از آتش است و بد قرارگاهی برای کافران و [[گناهکاران]] میباشد.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۳۴۳|ج=۱۰}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۶ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۴۳
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | ابراهیم | ||||
| تعداد آیات سوره | ۵۲ | ||||
| شماره آیه | ۲۹ | ||||
| شماره جزء | ۱۳ | ||||
| شماره حزب | ۵۲ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۲۹ سوره ابراهیم بیست و نهمین آیه از چهاردهمین سوره قرآن است. این آیه را مدنی دانستهاند. آیه جهنم جایگاه کافران را توصیف کرده است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
جَهَنَّمَ يَصْلَوْنَهَا ۖ وَبِئْسَ الْقَرَارُ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«(آن سراي نابودي) جهنم است که وارد آن ميشوند و بد جايگاهي است»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«که به جهنم درآیند و بد جایگاهی است»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن «دار البوار» را چنین وصف میکند: «(دار البوار همان) جهنم است که آنها در آتش آن وارد میشوند و بد قرارگاهی است.» به گزارش مکارم، این آیه در تعریف و توصیف «دار البوار»، آن را همان جهنمی معرفی میکند که جایگاهی پر از آتش است و بد قرارگاهی برای کافران و گناهکاران میباشد.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره ابراهیم، چهاردهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، هفتاد و دومین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره نوح و پیش از سوره انبیاء نازل شد. از مجموع آیات این سوره، دو آیه (آیات ۲۸ و ۲۹) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۹: ۹۴.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۲: ۵۲.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۲۵۹.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۲۵۹.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۰: ۳۴۳.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره ابراهیم»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۲۷۴۲.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
