آیه ۱۰ سوره یوسف

آیه ۱۰ سوره یوسف

مشخصات قرآنی
نام سوره	یوسف
تعداد آیات سوره	۱۱۱
شماره آیه	۱۰
شماره جزء	۱۲
شماره حزب	۴۸
اطلاعات دیگر
{{{page}}} آیه قبل	آیه بعد {{{page}}}

آیه ۱۰ سوره یوسف دهمین آیه از دوازدهمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن به‌شمار می‌آید. در آیه به مخالفت یکی از برادران با قتل و تبعید یوسف و طرح پیشنهاد سوم اشاره شده است.

متن

متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کرده‌اند:

 قَالَ قَائِلٌ مِنْهُمْ لَا تَقْتُلُوا يُوسُفَ وَأَلْقُوهُ فِي غَيَابَتِ الْجُبِّ يَلْتَقِطْهُ بَعْضُ السَّيَّارَةِ إِنْ كُنْتُمْ فَاعِلِينَ  

ترجمه

محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:

«گوينده‌اي از آنان گفت: يوسف را مکشيد و او را به ژرفاي چاه بياندازيد تا کسي از مسافران او را برگيرد، اگر مي‌خواهيد کاري بکنيد»

بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:

«گوینده‌ای از میان آنان گفت یوسف را نکشید، بلکه اگر می‌خواهید کاری بکنید او را در نهانگاه چاهی بیندازید که برخی از کاروانیان او را برگیرد»

محتوا

مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش می‌کند: آیه موردبحث اشاره دارد به اینکه یکی از برادران با قتل یوسف مخالف بود و چنین گفت: «یکی از آنها گفت یوسف را نکشید و اگر کاری می‌خواهید انجام دهید او را در نهان‌گاه چاه بیفکنید تا بعضی از قافله‌ها او را برگیرند (و با خود به مکان دوری ببرند.)» به گزارش مکارم، در میان برادران یک نفر بود که از همه باهوش‌تر یا با وجدان‌تر بود. به همین دلیل با طرح قتل یوسف مخالفت کرد و هم با طرح تبعید او در یک سرزمین دور دست که بیم هلاکت در آن بود. لذا طرح سومی را ارائه نمود و گفت: «اگر اصرار بر این کار دارید، او را در نهان‌گاه چاه بيفکنید تا بعضی از قافله‌ها او را برگیرند.» به گفته مکارم، در مورد نام این شخص در میان مفسران اختلاف نظر وجود دارد. برخی نام او را «روبین» گفته‌اند که از همه باهوش‌تر بود. گروهی نام او را «یهودا» و بعضی نیز نام او را «لاوی» گفته‌اند.

شأن نزول و ترتیب

به گزارش فرهنگ‌نامه علوم قرآن، سوره یوسف، دوازدهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، پنجاه و سومین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانسته‌اند که پس از سوره هود و پیش از سوره حجر نازل شد. از مجموع آیات این سوره، چهار آیه (آیات ۱، ۲، ۳ و ۷) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانسته‌اند.

پانویس

منابع

• خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.نگهداری یادکرد:زبان ناشناخته (رده)
• دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگ‌نامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
• رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.نگهداری یادکرد:زبان ناشناخته (رده)
• گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
• طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
• مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.