آیه ۳۴ سوره یوسف
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | یوسف | ||||
| تعداد آیات سوره | ۱۱۱ | ||||
| شماره آیه | ۳۴ | ||||
| شماره جزء | ۱۲ | ||||
| شماره حزب | ۴۸ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۳۴ سوره یوسف سی و چهارمین آیه از دوازدهمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. آیه به استجابت دعای یوسف و رهایی او از مکر همسر عزیز مصر و زنان اشراف مصری اشاره دارد.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
فَاسْتَجَابَ لَهُ رَبُّهُ فَصَرَفَ عَنْهُ كَيْدَهُنَّ ۚ إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«پروردگارش دعاي او را اجابت کرد و کيد و مکر آنان را از او باز داشت بيگمان او شنواي داناست»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«آنگاه پروردگارش [درخواست] او را اجابت کرد و مکر آنان را از او باز داشت، چرا که او شنوای داناست»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: آیه موردبحث از اجابت دعای یوسف خبر میدهد و میگوید: «پروردگارش دعای او را اجابت کرد و مکر آنها را از او بگردانید. چرا که او شنوا و داناست.» به گزارش مکارم، از آنجایی که خداوند همیشه بندگان با اخلاصش را یاری میدهد، در اینجا نیز یوسف را تنها نگذاشت و دعایش را مستجاب کرد. به گزارش مکارم، در پایان آیه به دو اسم از اسماء الحسنی خداوند اشاره شده است. «سمیع» به معنای شنوا و «علیم» به معنای دانا و آگاه.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره یوسف، دوازدهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، پنجاه و سومین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره هود و پیش از سوره حجر نازل شد. از مجموع آیات این سوره، چهار آیه (آیات ۱، ۲، ۳ و ۷) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۸: ۴۵۱.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۱: ۱۵۴.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۲۳۹.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۲۳۹.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۹: ۳۹۸-۳۹۹.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره یوسف»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۳۱۸۱.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
