آیه ۲۶ سوره یوسف: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۲۶ سوره یوسف''' بیست و ششمین [[آیه]] از دوازدهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۲۶ سوره یوسف''' بیست و ششمین [[آیه]] از دوازدهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. اشاره آیه به دفاع [[یوسف]] از خویش است در برابر [[اتهام|اتهامی]] که [[زلیخا|همسر عزیز مصر]] به او زده بود. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: [[قرآن]] سخنان یوسف در دفاع از خویش و شاهدی را که به نفع او شهادت داد، چنین بازگو کرده است: «(یوسف) گفت او مرا با اصرار بسوی خود دعوت کرد و در این هنگام شاهدی از خانواده آن زن [[گواهی|شهادت]] داد که اگر پیراهن او از پیش رو پاره شده آن زن راست میگوید و او از [[دروغ|دروغگویان]] است.» به گزارش مکارم، پس از سخنان زلیخا و اتهامی که به یوسف وارد کرد، یوسف در آن لحظه حساس دیگر سکوت را جایز ندانست و بلافاصله به عزیز مصر گفت که همسر او، یوسف را به سوی خود دعوت کرده است. به گفته مکارم، از آنجایی که در آن زمان انگشت اتهام به سمت یوسف بود و دیگران به زحمت سخن او را باور میکردند، [[خداوند]] از یوسف حمایت کرد و شاهدی از میان خانواده خود زلیخا گواهی داد و برای پیدا کردن مجرم اصلی نیز به لباس پاره شده یوسف اشاره کرد و گفت: اگر پیراهن یوسف از جلو پاره شده آن زن راست میگوید و یوسف دروغگوست.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۳۸۵|ج=۹}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۱ مهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۲:۱۴
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | یوسف | ||||
| تعداد آیات سوره | ۱۱۱ | ||||
| شماره آیه | ۲۶ | ||||
| شماره جزء | ۱۲ | ||||
| شماره حزب | ۴۸ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۲۶ سوره یوسف بیست و ششمین آیه از دوازدهمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. اشاره آیه به دفاع یوسف از خویش است در برابر اتهامی که همسر عزیز مصر به او زده بود.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
قَالَ هِيَ رَاوَدَتْنِي عَنْ نَفْسِي ۚ وَشَهِدَ شَاهِدٌ مِنْ أَهْلِهَا إِنْ كَانَ قَمِيصُهُ قُدَّ مِنْ قُبُلٍ فَصَدَقَتْ وَهُوَ مِنَ الْكَاذِبِينَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«يوسف گفت: او با نيرنگ مرا به خود خواند، و شاهدي از خانوادۀ آن زن گواهي داد که اگر پيراهن يوسف از جلو پاره شده باشد زن راست ميگويد، و يوسف از دروغگويان است»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«[یوسف] گفت او بود که از من کام خواست، و شاهدی از کسان زن شهادت داد که اگر پیراهن او از جلو دریده شده، زن راست میگوید و مرد دروغگوست»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن سخنان یوسف در دفاع از خویش و شاهدی را که به نفع او شهادت داد، چنین بازگو کرده است: «(یوسف) گفت او مرا با اصرار بسوی خود دعوت کرد و در این هنگام شاهدی از خانواده آن زن شهادت داد که اگر پیراهن او از پیش رو پاره شده آن زن راست میگوید و او از دروغگویان است.» به گزارش مکارم، پس از سخنان زلیخا و اتهامی که به یوسف وارد کرد، یوسف در آن لحظه حساس دیگر سکوت را جایز ندانست و بلافاصله به عزیز مصر گفت که همسر او، یوسف را به سوی خود دعوت کرده است. به گفته مکارم، از آنجایی که در آن زمان انگشت اتهام به سمت یوسف بود و دیگران به زحمت سخن او را باور میکردند، خداوند از یوسف حمایت کرد و شاهدی از میان خانواده خود زلیخا گواهی داد و برای پیدا کردن مجرم اصلی نیز به لباس پاره شده یوسف اشاره کرد و گفت: اگر پیراهن یوسف از جلو پاره شده آن زن راست میگوید و یوسف دروغگوست.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره یوسف، دوازدهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، پنجاه و سومین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره هود و پیش از سوره حجر نازل شد. از مجموع آیات این سوره، چهار آیه (آیات ۱، ۲، ۳ و ۷) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۸: ۴۴۴.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۱: ۱۵۴.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۲۳۸.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۲۳۸.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۹: ۳۸۵.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره یوسف»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۳۱۸۱.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
