آیه ۱۰۲ سوره یوسف: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (یک نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط یک کاربر دیگر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۱۰۲ سوره | '''آیه ۱۰۲ سوره یوسف''' صد و دومین [[آیه]] از دوازدهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. این آیه خطاب به [[پیامبر اسلام]] است و به او گفته میشود که آنچه از سرگذشت [[یوسف]] برای تو آمد، از اخبار [[غیب]] بوده و به شکل [[وحی]] بر تو نازل شده است. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: [[قرآن]] در اینجا از غیبی و وحیانی بودن خبر سرگذشت یوسف [[پیامبر]] به [[محمد]] خبر داده و میگوید: «این از خبرهای غیب است که به تو وحی میفرستیم، تو (هرگز) نزد آنها نبودی هنگامی که تصمیم گرفتند و نقشه میکشیدند.» به گزارش مکارم، خطاب این آیه به پیامبر اسلام است و بیان میکند که اینها همه اخبار غیبی بودند که از طریق وحی به اطلاع تو رساندیم. وگرنه تو آن هنگام که آنان تصمیم میگرفتند و نقشه میکشیدند، آنجا نبودی. به گفته مکارم، این ریزهکاریهای داستان را تنها [[خدا]] میداند یا آن کس که در آنجا حضور داشته است. پس از این نکته معلوم میشود که اگرچه داستان یوسف در [[تورات]] آمده و در سرزمین [[حجاز]] کم و بیش مردم از آن اطلاع داشتند، اما تمام ماجرا با این همه دقت و ریزهکاری و جزییاتش بدون هرگونه اضافه و خالی از [[خرافه]] بیان نشده بود و مردم آن را نمیدانستند.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۸۸|ج=۱۰}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۴ مهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۴:۴۹
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | یوسف | ||||
| تعداد آیات سوره | ۱۱۱ | ||||
| شماره آیه | ۱۰۲ | ||||
| شماره جزء | ۱۳ | ||||
| شماره حزب | ۵۰ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۱۰۲ سوره یوسف صد و دومین آیه از دوازدهمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. این آیه خطاب به پیامبر اسلام است و به او گفته میشود که آنچه از سرگذشت یوسف برای تو آمد، از اخبار غیب بوده و به شکل وحی بر تو نازل شده است.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
ذَٰلِكَ مِنْ أَنْبَاءِ الْغَيْبِ نُوحِيهِ إِلَيْكَ ۖ وَمَا كُنْتَ لَدَيْهِمْ إِذْ أَجْمَعُوا أَمْرَهُمْ وَهُمْ يَمْكُرُونَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«اين خبرهاي غيب است که آن را به تو وحي ميکنيم، و بدانگاه که تصميم گرفتند و توطئهچيني کردند پيش آنان نبودي»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«این از اخبار غیبی است که بر تو وحی میکنیم، و تو [ای پیامبر] آنگاه که کارشان را هماهنگ و عزمشان را جزم کردند و نیرنگ پیشه کردند، نزد آنان نبودی»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن در اینجا از غیبی و وحیانی بودن خبر سرگذشت یوسف پیامبر به محمد خبر داده و میگوید: «این از خبرهای غیب است که به تو وحی میفرستیم، تو (هرگز) نزد آنها نبودی هنگامی که تصمیم گرفتند و نقشه میکشیدند.» به گزارش مکارم، خطاب این آیه به پیامبر اسلام است و بیان میکند که اینها همه اخبار غیبی بودند که از طریق وحی به اطلاع تو رساندیم. وگرنه تو آن هنگام که آنان تصمیم میگرفتند و نقشه میکشیدند، آنجا نبودی. به گفته مکارم، این ریزهکاریهای داستان را تنها خدا میداند یا آن کس که در آنجا حضور داشته است. پس از این نکته معلوم میشود که اگرچه داستان یوسف در تورات آمده و در سرزمین حجاز کم و بیش مردم از آن اطلاع داشتند، اما تمام ماجرا با این همه دقت و ریزهکاری و جزییاتش بدون هرگونه اضافه و خالی از خرافه بیان نشده بود و مردم آن را نمیدانستند.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره یوسف، دوازدهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، پنجاه و سومین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره هود و پیش از سوره حجر نازل شد. از مجموع آیات این سوره، چهار آیه (آیات ۱، ۲، ۳ و ۷) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۸: ۵۱۸.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۱: ۳۳۰.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۲۴۷.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۲۴۷.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۰: ۸۸.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره یوسف»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۳۱۸۱.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
