آیه ۸۴ سوره یوسف: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۸۴ سوره یوسف''' هشتاد و چهارمین [[آیه]] از دوازدهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۸۴ سوره یوسف''' هشتاد و چهارمین [[آیه]] از دوازدهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. در آیه به سخنان غمناک یعقوب در فراق [[یوسف]] و نابینا شدن او اشاره دارد. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: [[قرآن]] از غم و اندوه فراوان و نابینا شدن یعقوب از فراق یوسف در این آیه چنین یاد کرده است: «و از آنها روی برگرداند و گفت وا اسفا بر یوسف! و چشمان او از اندوه سفید شد. اما او [[خشم]] خود را فرو میبرد (و هرگز کفران نمیکرد).» به گزارش مکارم، بار دیگر غم و اندوه تمام وجود یعقوب را فراگرفت و جای خالی [[بنیامین]] باعث شد که غم یوسفش نیز برایش دوباره سنگینتر شود. لذا با گفتن «وا اسفا بر یوسف» آنقدر گریست تا چشمانش از اندوه و حزن بسیار سفید شد. به گفته مکارم، جمله پایانی آیه نشان میدهد که تا این زمان یعقوب نابینا نشده بود. اما این حزن و غصه فراوان و ادامه گریه و زاری و اشک، بینایی چشمان او را از میان برد.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۵۳-۵۴|ج=۱۰}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۳ مهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۲۰:۲۲
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | یوسف | ||||
| تعداد آیات سوره | ۱۱۱ | ||||
| شماره آیه | ۸۴ | ||||
| شماره جزء | ۱۳ | ||||
| شماره حزب | ۴۹ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۸۴ سوره یوسف هشتاد و چهارمین آیه از دوازدهمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. در آیه به سخنان غمناک یعقوب در فراق یوسف و نابینا شدن او اشاره دارد.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
وَتَوَلَّىٰ عَنْهُمْ وَقَالَ يَا أَسَفَىٰ عَلَىٰ يُوسُفَ وَابْيَضَّتْ عَيْنَاهُ مِنَ الْحُزْنِ فَهُوَ كَظِيمٌ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و از آنان روي برتافت و گفت: دريغا بر يوسف! و چشمانش از اندوه سفيد و نابينا گرديد درحاليكه سرشار از غم بود»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«و از آنان روی برگرداند و [با اشک و اندوه] گفت بر [فراق] یوسف اسف میخورم، و چشمانش از [اشک و] اندوه سپید [و نابینا] شد و اندوه خود را فرو خورد»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن از غم و اندوه فراوان و نابینا شدن یعقوب از فراق یوسف در این آیه چنین یاد کرده است: «و از آنها روی برگرداند و گفت وا اسفا بر یوسف! و چشمان او از اندوه سفید شد. اما او خشم خود را فرو میبرد (و هرگز کفران نمیکرد).» به گزارش مکارم، بار دیگر غم و اندوه تمام وجود یعقوب را فراگرفت و جای خالی بنیامین باعث شد که غم یوسفش نیز برایش دوباره سنگینتر شود. لذا با گفتن «وا اسفا بر یوسف» آنقدر گریست تا چشمانش از اندوه و حزن بسیار سفید شد. به گفته مکارم، جمله پایانی آیه نشان میدهد که تا این زمان یعقوب نابینا نشده بود. اما این حزن و غصه فراوان و ادامه گریه و زاری و اشک، بینایی چشمان او را از میان برد.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره یوسف، دوازدهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، پنجاه و سومین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره هود و پیش از سوره حجر نازل شد. از مجموع آیات این سوره، چهار آیه (آیات ۱، ۲، ۳ و ۷) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۸: ۴۹۶.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۱: ۳۱۲.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۲۴۵.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۲۴۵.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۰: ۵۳-۵۴.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره یوسف»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۳۱۸۱.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
