آیه ۱۵ سوره یوسف: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۱۵ سوره یوسف''' پانزدهمین [[آیه]] از دوازدهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۱۵ سوره یوسف''' پانزدهمین [[آیه]] از دوازدهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. در آیه به این مطلب اشاره شده که برادران [[یوسف]] برای دور کردن یوسف از پدر و خانواده، او را در مخفیگاه چاهی انداختند و در آنجا رهایش کردند. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: [[قرآن]] در این آیه از انداختن یوسف به چاه توسط برادرانش و [[وحی]] [[خداوند]] به او چنین خبر داده است: «هنگامی که او را با خود بردند و تصمیم گرفتند وی را در مخفی گاه چاه قرار دهند؛ ما به او وحی فرستادیم که آنها را در آینده از این کارشان با خبر خواهی ساخت، در حالی که آنها نمیدانند.» به گزارش مکارم، سرانجام برادران یوسف توانستند پدر را قانع کنند تا اجازه دهد یوسف با آنان همراه شده و به خارج شهر بروند. هنگامیکه برادران مطمئن شدند که آنقدر دور شدهاند که دیگر [[یعقوب]] آنها را نمیبیند، همه [[کینه]] و [[حسد]] خود را بر سر او ریختند و او را به شدت کتک زدند. در این میان او نیز از یکی به دیگری پناه میبرد، اما کسی پناهش نمیداد. در این زمان بود که خداوند به او وحی فرستاد که نگران نباشد و بداند که در آینده همه را از کار زشت و شوم آنها آگاه میکند، درحالیکه آنها او را نمیشناسند. به گفته مکارم، این نوع وحی بر یوسف، وحی [[نبوت]] نبود، بلکه الهامی بود که به قلب یوسف افتاد تا بداند تنها نیست و حافظ و نگهبانی دارد. به این ترتیب نور امید بر قلب او تابید و ناامیدی و ترس را از جان او بیرون کرد.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۳۴۱-۳۴۳|ج=۹}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱ مهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۲۱:۰۱
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | یوسف | ||||
| تعداد آیات سوره | ۱۱۱ | ||||
| شماره آیه | ۱۵ | ||||
| شماره جزء | ۱۲ | ||||
| شماره حزب | ۴۸ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۱۵ سوره یوسف پانزدهمین آیه از دوازدهمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. در آیه به این مطلب اشاره شده که برادران یوسف برای دور کردن یوسف از پدر و خانواده، او را در مخفیگاه چاهی انداختند و در آنجا رهایش کردند.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
فَلَمَّا ذَهَبُوا بِهِ وَأَجْمَعُوا أَنْ يَجْعَلُوهُ فِي غَيَابَتِ الْجُبِّ ۚ وَأَوْحَيْنَا إِلَيْهِ لَتُنَبِّئَنَّهُمْ بِأَمْرِهِمْ هَٰذَا وَهُمْ لَا يَشْعُرُونَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و هنگامي که او را بردند و تصميم گرفتند وي را به ژرفاي چاه بياندازد به او وحي نموديم که قطعاً آنانرا در آينده از اين کارشان خبر خواهي کرد، درحاليکه نميفهمند»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«چون او را [همراه] بردند و همداستان شدند که او را در نهانگاه چاه بگذارند، به او وحی [/الهام] کردیم که [سرانجام] ایشان را در حالی که هیچ آگاه نیستند، از [چون و چند] این کارشان آگاه خواهی ساخت»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن در این آیه از انداختن یوسف به چاه توسط برادرانش و وحی خداوند به او چنین خبر داده است: «هنگامی که او را با خود بردند و تصمیم گرفتند وی را در مخفی گاه چاه قرار دهند؛ ما به او وحی فرستادیم که آنها را در آینده از این کارشان با خبر خواهی ساخت، در حالی که آنها نمیدانند.» به گزارش مکارم، سرانجام برادران یوسف توانستند پدر را قانع کنند تا اجازه دهد یوسف با آنان همراه شده و به خارج شهر بروند. هنگامیکه برادران مطمئن شدند که آنقدر دور شدهاند که دیگر یعقوب آنها را نمیبیند، همه کینه و حسد خود را بر سر او ریختند و او را به شدت کتک زدند. در این میان او نیز از یکی به دیگری پناه میبرد، اما کسی پناهش نمیداد. در این زمان بود که خداوند به او وحی فرستاد که نگران نباشد و بداند که در آینده همه را از کار زشت و شوم آنها آگاه میکند، درحالیکه آنها او را نمیشناسند. به گفته مکارم، این نوع وحی بر یوسف، وحی نبوت نبود، بلکه الهامی بود که به قلب یوسف افتاد تا بداند تنها نیست و حافظ و نگهبانی دارد. به این ترتیب نور امید بر قلب او تابید و ناامیدی و ترس را از جان او بیرون کرد.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره یوسف، دوازدهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، پنجاه و سومین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره هود و پیش از سوره حجر نازل شد. از مجموع آیات این سوره، چهار آیه (آیات ۱، ۲، ۳ و ۷) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۸: ۴۲۷.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۱: ۱۱۴.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۲۳۷.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۲۳۷.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۹: ۳۴۱-۳۴۳.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره یوسف»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۳۱۸۱.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
