آیه ۵۲ سوره یوسف: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۵۲ سوره یوسف''' پنجاه و دومین [[آیه]] از دوازدهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۵۲ سوره یوسف''' پنجاه و دومین [[آیه]] از دوازدهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. آیه به ادامه سخنان [[زلیخا|همسر عزیز مصر]] و اعتراف او به [[گناه|گناهش]] اشاره دارد. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: آیه سخن زلیخا در حضور پادشاه مصر و اطرافیانش درباره تبرئه یوسف را چنین آورده است: «این سخن را بخاطر آن گفتم تا بداند من در غیاب به او [[خیانت]] نکردم و [[خدا|خداوند]] [[مکر]] خائنان را رهبری نمیکند.» به گزارش مکارم، زلیخا پس از اعتراف به خطایش و اثبات پاکدامنی یوسف دو دلیل را در اینجا بیان میکند. نخست اینکه وجدانش و باقیمانده علاقه او به یوسف به او اجازه نمیدهد که بیش از این حقیقت را بپوشاند و نسبت به او و در غیاب او خیانت کند. دوم آنکه با گذشت زمان او فهمیده بود که خداوند حامی پاکان و نیکوکاران است و هرگز خائنان را رهبری و [[هدایت]] نمیکند. لذا در حضور همه افراد حاضر در کاخ پادشاه مصر به گناه و خطای خود اعتراف و اقرار کرد.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۴۳۲-۴۳۳|ج=۹}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۲ مهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۵۷
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | یوسف | ||||
| تعداد آیات سوره | ۱۱۱ | ||||
| شماره آیه | ۵۲ | ||||
| شماره جزء | ۱۲ | ||||
| شماره حزب | ۴۸ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۵۲ سوره یوسف پنجاه و دومین آیه از دوازدهمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. آیه به ادامه سخنان همسر عزیز مصر و اعتراف او به گناهش اشاره دارد.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
ذَٰلِكَ لِيَعْلَمَ أَنِّي لَمْ أَخُنْهُ بِالْغَيْبِ وَأَنَّ اللَّهَ لَا يَهْدِي كَيْدَ الْخَائِنِينَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«اين (اقرار من) بدان خاطر است که او (يوسف) بداند من در نهان به او خيانت نکردهام و خداوند مکر خيانتکاران را به جايي نميرساند»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«[یوسف] گفت چنین بود تا او [عزیز] بداند که من در نهان به او خیانت نکردهام، و اینکه خداوند نیرنگ خیانتکاران را به جایی نمیرساند»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: آیه سخن زلیخا در حضور پادشاه مصر و اطرافیانش درباره تبرئه یوسف را چنین آورده است: «این سخن را بخاطر آن گفتم تا بداند من در غیاب به او خیانت نکردم و خداوند مکر خائنان را رهبری نمیکند.» به گزارش مکارم، زلیخا پس از اعتراف به خطایش و اثبات پاکدامنی یوسف دو دلیل را در اینجا بیان میکند. نخست اینکه وجدانش و باقیمانده علاقه او به یوسف به او اجازه نمیدهد که بیش از این حقیقت را بپوشاند و نسبت به او و در غیاب او خیانت کند. دوم آنکه با گذشت زمان او فهمیده بود که خداوند حامی پاکان و نیکوکاران است و هرگز خائنان را رهبری و هدایت نمیکند. لذا در حضور همه افراد حاضر در کاخ پادشاه مصر به گناه و خطای خود اعتراف و اقرار کرد.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره یوسف، دوازدهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، پنجاه و سومین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره هود و پیش از سوره حجر نازل شد. از مجموع آیات این سوره، چهار آیه (آیات ۱، ۲، ۳ و ۷) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۸: ۴۶۶.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۱: ۲۴۸.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۲۴۱.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۲۴۱.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۹: ۴۳۲-۴۳۳.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره یوسف»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۳۱۸۱.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
