آیه ۱۱۰ سوره یوسف: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۱۱۰ سوره یوسف''' صد و دهمین [[آیه]] از دوازدهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۱۱۰ سوره یوسف''' صد و دهمین [[آیه]] از دوازدهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. آيه به آخرین لحظه رویارویی [[پیامبران]] با مخالفان دعوتشان و آمدن یاری [[خدا|خداوند]] اشاره دارد. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: [[قرآن]] از آمدن یاری خداوند پس از ناامیدی پیامبران و [[مؤمنان]] حقیقی چنین سخن میگوید: «(پیامبران به دعوت خود و دشمنان به مخالفت هم چنان ادامه دادند) تا رسولان مأیوس شدند و گمان کردند که (حتی گروه اندک مؤمنان) به آنها دروغ گفتهاند، در این هنگام یاری ما به سراغ آنها آمد هر کس را میخواستیم نجات میدادیم و مجازات و [[عذاب]] ما از قوم زیانکار بازگردانده نمیشود.» به گزارش مکارم، آيه به حساسترین و بحرانیترین لحظات زندگی پیامبران اشاره دارد و آن زمان وقتی است که با وجود همه تلاشهای پیامبران در [[هدایت]] مردم، بسیاری از مردم بر [[گناه]] و نافرمانی خدا اصرار میورزند و یاران مؤمن نیز بسیار اندک و کمند. در این لحظات است که پیامبران مأیوس و ناامید میشوند؛ اما ناگاه یاری و [[نصرت]] خدا میرسد و بر [[گناهکاران]] و سرکشان عذاب و مجازات الهی نازل میشود.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۹۸-۱۰۰|ج=۱۰}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۵ مهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۰۱
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | یوسف | ||||
| تعداد آیات سوره | ۱۱۱ | ||||
| شماره آیه | ۱۱۰ | ||||
| شماره جزء | ۱۳ | ||||
| شماره حزب | ۵۰ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۱۱۰ سوره یوسف صد و دهمین آیه از دوازدهمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. آيه به آخرین لحظه رویارویی پیامبران با مخالفان دعوتشان و آمدن یاری خداوند اشاره دارد.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
حَتَّىٰ إِذَا اسْتَيْأَسَ الرُّسُلُ وَظَنُّوا أَنَّهُمْ قَدْ كُذِبُوا جَاءَهُمْ نَصْرُنَا فَنُجِّيَ مَنْ نَشَاءُ ۖ وَلَا يُرَدُّ بَأْسُنَا عَنِ الْقَوْمِ الْمُجْرِمِينَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«تا آنجا كه پيامبران نااميد گشته و گمان بردند كه آنان تكذيب شدهاند، آنگاه ياري ما به آنان رسيد و هر كس را كه خواستيم نجات داديم، و عذاب ما از گروه گناهكاران بر نميگردد»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«تا آنجا که چون پیامبران نومید شدند و [پیروان] پنداشتند که به دروغ وعده داده شدهاند، آنگاه بود که نصرت ما به آنان در رسید و هرکس که خواسته بودیم نجات یافت، و عذاب ما از قوم گناهکار برنمیگردد»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن از آمدن یاری خداوند پس از ناامیدی پیامبران و مؤمنان حقیقی چنین سخن میگوید: «(پیامبران به دعوت خود و دشمنان به مخالفت هم چنان ادامه دادند) تا رسولان مأیوس شدند و گمان کردند که (حتی گروه اندک مؤمنان) به آنها دروغ گفتهاند، در این هنگام یاری ما به سراغ آنها آمد هر کس را میخواستیم نجات میدادیم و مجازات و عذاب ما از قوم زیانکار بازگردانده نمیشود.» به گزارش مکارم، آيه به حساسترین و بحرانیترین لحظات زندگی پیامبران اشاره دارد و آن زمان وقتی است که با وجود همه تلاشهای پیامبران در هدایت مردم، بسیاری از مردم بر گناه و نافرمانی خدا اصرار میورزند و یاران مؤمن نیز بسیار اندک و کمند. در این لحظات است که پیامبران مأیوس و ناامید میشوند؛ اما ناگاه یاری و نصرت خدا میرسد و بر گناهکاران و سرکشان عذاب و مجازات الهی نازل میشود.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره یوسف، دوازدهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، پنجاه و سومین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره هود و پیش از سوره حجر نازل شد. از مجموع آیات این سوره، چهار آیه (آیات ۱، ۲، ۳ و ۷) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۸: ۵۲۱.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۱: ۳۷۱.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۲۴۸.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۲۴۸.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۰: ۹۸-۱۰۰.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره یوسف»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۳۱۸۱.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
