آیه ۲۴ سوره یوسف: تفاوت میان نسخهها
(ایجاد مقاله آیات) |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۲ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط یک کاربر دیگر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۲۴ سوره یوسف''' بیست و چهارمین [[آیه]] از دوازدهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. آیه به ادامه داستان [[یوسف]] و [[زلیخا]] اشاره دارد. | |||
== متن == | == متن == | ||
متن [[آیه]] را [[فخر رازی]]، از مفسران [[سنی|سنی مذهب]] و [[علامه طباطبایی|محمدحسین طباطبایی]]، مفسر [[شیعه]]، چنین گزارش کردهاند:<ref>{{پک|رازی|۱۴۲۰|ک=تفسیر کبیر|ص= | متن [[آیه]] را [[فخر رازی]]، از مفسران [[سنی|سنی مذهب]] و [[علامه طباطبایی|محمدحسین طباطبایی]]، مفسر [[شیعه]]، چنین گزارش کردهاند:<ref>{{پک|رازی|۱۴۲۰|ک=تفسیر کبیر|ص=۴۳۹|ج=۱۸}}</ref><ref>{{پک|طباطبایی|۱۳۹۵|ک=تفسیر المیزان|ص=۱۵۴|ج=۱۱}}</ref> | ||
<blockquote>{{آیه خودکار|تزئینی=بله}}</blockquote> | <blockquote>{{آیه خودکار|تزئینی=بله}}</blockquote> | ||
== ترجمه == | == ترجمه == | ||
[[محمدگل گمشادزهی]]، مترجم سنی [[حنفی|حنفی مذهب]] در ترجمه آیه آورده است:<ref>{{پک|گمشادزهی|۱۳۹۴|ک=ترجمه معانی قرآن کریم|ص= | [[محمدگل گمشادزهی]]، مترجم سنی [[حنفی|حنفی مذهب]] در ترجمه آیه آورده است:<ref>{{پک|گمشادزهی|۱۳۹۴|ک=ترجمه معانی قرآن کریم|ص=۲۳۸}}</ref> | ||
<blockquote>{{color|Brown|{{ترجمه خودکار|مترجم=گمشادزهی}}}}</blockquote> | <blockquote>{{color|Brown|{{ترجمه خودکار|مترجم=گمشادزهی}}}}</blockquote> | ||
[[بهاءالدین خرمشاهی]]، مترجم شیعه [[شیعه دوازدهامامی|امامی مذهب]] در ترجمه این آیه آورده است:<ref>{{پک|خرمشاهی|۱۳۹۳|ک=ترجمه خرمشاهی|ص= | [[بهاءالدین خرمشاهی]]، مترجم شیعه [[شیعه دوازدهامامی|امامی مذهب]] در ترجمه این آیه آورده است:<ref>{{پک|خرمشاهی|۱۳۹۳|ک=ترجمه خرمشاهی|ص=۲۳۸}}</ref> | ||
<blockquote>{{color|Brown|{{ترجمه خودکار|مترجم=خرمشاهی}}}}</blockquote> | <blockquote>{{color|Brown|{{ترجمه خودکار|مترجم=خرمشاهی}}}}</blockquote> | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: آیه به ادامه داستان [[یوسف]] و [[زلیخا]] و تلاش یوسف برای فرار از نقشهای که همسر [[عزیز مصر]] برایش کشیده بود چنین اشاره کرده است: «آن زن قصد او را کرد و او نیز –اگر برهان پروردگار را نمیدید– قصد وی را مینمود، اینچنین کردیم تا بدی و [[فحشاء]] را از او دور سازیم. چرا که او از بندگان [[اخلاص (اخلاق)|مخلص]] ما بود.» به گزارش مکارم، [[قرآن]] در این آیه به حساسترین وضع در آن صحنه اشاره دارد و با تعبیر پرمعنایی به قصد و تصمیم هر دوی آنها (یوسف و همسر عزیز مصر) پرداخته است. سپس مکارم مینویسد: «در معنی این جمله در میان [[مفسران]] گفتگوی بسیار است که خلاصه آن را در سه تفسیر میآوریم: ۱. همسر عزیز تصمیم بر کامجویی از یوسف داشت و نهایت کوشش خود را در این راه به کار برد، یوسف هم به مقتضای طبع بشری و اینکه جوانی نوخواسته بود و هنوز همسری نداشت و در برابر هیجانانگیزترین صحنههای جنسی قرار گرفته بود. چنین تصمیمی را میگرفت؛ هر گاه برهان پروردگار یعنی روح [[ایمان]] و [[تقوا]] و تربیت نفس و بالآخره مقام «[[عصمت]]» در این وسط حائل نمیشد. ۲. تصمیم همسر عزیز مصر و یوسف، هیچکدام مربوط به کامجویی جنسی نبود، بلکه تصمیم بر حمله و زدن یکدیگر بود، همسر عزیز به خاطر اینکه در عشق شکست خورده بود و روح انتقامجویی در وی پدید آمده بود و یوسف به خاطر دفاع از خویشتن و تسلیم نشدن در برابر تحمیل آن زن. ۳. بدون شک، یوسف جوانی بود با تمام احساسات جوانی. طبیعی است که هر گاه چنین انسانی در برابر صحنههای فوقالعاده هیجان انگیز قرار گیرد، طوفانی در درون او بر پا میشود و [[غریزه جنسی|غریزه]] و عقل به مبارزه با یکدیگر برمیخیزند. [[قرآن]] در اینجا نیز به این لحظه اشاره دارد و کشمکش درونی یوسف (میان غریزه و عقل) را به تصویر کشیده است که در نهایت نیروی ایمان و عقل او بر غریزه و احساس غالب شد. به گفته مکارم، اشاره به این نکته به این جهت است که کسی گمان نکند اگر یوسف توانست خود را از این پرتگاه برهاند، کار سادهای انجام داده است. چرا که عوامل [[گناه]] و هیجان در وجود او، ضعیف بود، نه هرگز، او نیز برای حفظ پاکی خویش در این لحظه حساس دست به شدیدترین مبارزه و [[جهاد با نفس]] زد.»<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۳۷۰-۳۷۵|ج=۹}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
به گزارش ''[[فرهنگنامه علوم قرآن]]''، [[سوره یوسف]]، دوازدهمین [[فهرست سورههای قرآن|سوره قرآن]] است. این [[سوره]] را در [[ترتیب نزول قرآن|ترتیب نزول]]، پنجاه و سومین سوره نازل شده بر [[محمد|پیامبر اسلام]] دانستهاند که پس از [[سوره هود]] و پیش از [[سوره حجر]] نازل شد. از مجموع آیات این سوره، چهار [[آیه]] (آیات [[آیه ۱ سوره یوسف|۱]]، [[آیه ۲ سوره یوسف|۲]]، [[آیه ۳ سوره یوسف|۳]] و [[آیه ۷ سوره یوسف|۷]]) از آن را [[سوره مدنی|مدنی]] و الباقی را [[سوره مکی|مکی]] دانستهاند.<ref>{{پک|1=دفتر تبلیغات اسلامی|2=۱۳۸۸|ک=فرهنگنامه علوم قرآن|ص=۳۱۸۱|ف=سوره یوسف}}</ref> | |||
== پانویس == | == پانویس == | ||
| خط ۳۹: | خط ۳۹: | ||
{{ناوبری آیات}} | {{ناوبری آیات}} | ||
{{قرآن}} | {{قرآن}} | ||
{{درجهبندی|نیازمند پیوند=خیر|نیازمند رده=خیر|نیازمند جعبه اطلاعات=خیر|نیازمند تصویر=بله|نیازمند استانداردسازی=خیر|نیازمند ویراستاری=خیر|مقابله نشده با دانشنامهها=تاحدودی|تاریخ خوبیدگی=|تاریخ برگزیدگی=|توضیحات=}} | |||
[[رده:آیههای مکی قرآن]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۱۱ مهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۳۲
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | یوسف | ||||
| تعداد آیات سوره | ۱۱۱ | ||||
| شماره آیه | ۲۴ | ||||
| شماره جزء | ۱۲ | ||||
| شماره حزب | ۴۸ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۲۴ سوره یوسف بیست و چهارمین آیه از دوازدهمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. آیه به ادامه داستان یوسف و زلیخا اشاره دارد.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
وَلَقَدْ هَمَّتْ بِهِ ۖ وَهَمَّ بِهَا لَوْلَا أَنْ رَأَىٰ بُرْهَانَ رَبِّهِ ۚ كَذَٰلِكَ لِنَصْرِفَ عَنْهُ السُّوءَ وَالْفَحْشَاءَ ۚ إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا الْمُخْلَصِينَ
![]()
![]()
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و به راستي آن زن قصد (زدنِ) يوسف کرد و يوسف (نيز) قصد (انتقام گرفن از) او نمود اما برهان پروردگارش را ديد ما چنين کرديم تا بدي و ناشايستي را از او دور سازيم، چرا که او از بندگان پاکيزه و برگزيدۀ ما بود»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«و آن زن آهنگ او [یوسف] کرد و او نیز اگر برهان پروردگارش را ندیده بود، آهنگ آن زن میکرد، اینگونه [کردیم] تا نابکاری و ناشایستی را از او بگردانیم، چرا که از بندگان اخلاص یافته ماست»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: آیه به ادامه داستان یوسف و زلیخا و تلاش یوسف برای فرار از نقشهای که همسر عزیز مصر برایش کشیده بود چنین اشاره کرده است: «آن زن قصد او را کرد و او نیز –اگر برهان پروردگار را نمیدید– قصد وی را مینمود، اینچنین کردیم تا بدی و فحشاء را از او دور سازیم. چرا که او از بندگان مخلص ما بود.» به گزارش مکارم، قرآن در این آیه به حساسترین وضع در آن صحنه اشاره دارد و با تعبیر پرمعنایی به قصد و تصمیم هر دوی آنها (یوسف و همسر عزیز مصر) پرداخته است. سپس مکارم مینویسد: «در معنی این جمله در میان مفسران گفتگوی بسیار است که خلاصه آن را در سه تفسیر میآوریم: ۱. همسر عزیز تصمیم بر کامجویی از یوسف داشت و نهایت کوشش خود را در این راه به کار برد، یوسف هم به مقتضای طبع بشری و اینکه جوانی نوخواسته بود و هنوز همسری نداشت و در برابر هیجانانگیزترین صحنههای جنسی قرار گرفته بود. چنین تصمیمی را میگرفت؛ هر گاه برهان پروردگار یعنی روح ایمان و تقوا و تربیت نفس و بالآخره مقام «عصمت» در این وسط حائل نمیشد. ۲. تصمیم همسر عزیز مصر و یوسف، هیچکدام مربوط به کامجویی جنسی نبود، بلکه تصمیم بر حمله و زدن یکدیگر بود، همسر عزیز به خاطر اینکه در عشق شکست خورده بود و روح انتقامجویی در وی پدید آمده بود و یوسف به خاطر دفاع از خویشتن و تسلیم نشدن در برابر تحمیل آن زن. ۳. بدون شک، یوسف جوانی بود با تمام احساسات جوانی. طبیعی است که هر گاه چنین انسانی در برابر صحنههای فوقالعاده هیجان انگیز قرار گیرد، طوفانی در درون او بر پا میشود و غریزه و عقل به مبارزه با یکدیگر برمیخیزند. قرآن در اینجا نیز به این لحظه اشاره دارد و کشمکش درونی یوسف (میان غریزه و عقل) را به تصویر کشیده است که در نهایت نیروی ایمان و عقل او بر غریزه و احساس غالب شد. به گفته مکارم، اشاره به این نکته به این جهت است که کسی گمان نکند اگر یوسف توانست خود را از این پرتگاه برهاند، کار سادهای انجام داده است. چرا که عوامل گناه و هیجان در وجود او، ضعیف بود، نه هرگز، او نیز برای حفظ پاکی خویش در این لحظه حساس دست به شدیدترین مبارزه و جهاد با نفس زد.»[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره یوسف، دوازدهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، پنجاه و سومین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره هود و پیش از سوره حجر نازل شد. از مجموع آیات این سوره، چهار آیه (آیات ۱، ۲، ۳ و ۷) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۸: ۴۳۹.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۱: ۱۵۴.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۲۳۸.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۲۳۸.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۹: ۳۷۰-۳۷۵.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره یوسف»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۳۱۸۱.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.