آیه ۳۸ سوره یوسف: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (یک نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط یک کاربر دیگر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۳۸ سوره | '''آیه ۳۸ سوره یوسف''' سی و هشتمین [[آیه]] از دوازدهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. متن آیه به ادامه پاسخ [[یوسف]] به دو جوان زندانی و معرفی پدران خداپرست و موحدش به آنان و تبلیغ [[اعتقاد|عقاید]] [[یکتاپرستی]] اشاره دارد. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: [[قرآن]] ادامه سخن یوسف در پاسخ به دو جوان زندانی را چنین آورده است: «من از [[آئین]] پدرانم [[ابراهیم]] و [[اسحاق]] و [[یعقوب]] پیروی کردم، برای ما شایسته نبود چیزی را شریک [[خدا]] قرار دهیم، این از [[فضل]] خدا بر ما و بر مردم است ولی اکثر مردم [[شکرگزاری]] نمیکنند.» به گزارش مکارم، این اولین بار بود که یوسف خودش را زاده خاندان [[وحی]] و [[نبوت]] معرفی کرد تا بدانند او [[گناه|بیگناه]] زندانی شده است. سپس او درباره [[یکتاپرستی]] پدرانش و شکرگزاری [[نعمت|نعمتهای]] الهی نیز سخن گفت.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۴۰۸-۴۰۹|ج=۹}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۱ مهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۹:۴۸
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | یوسف | ||||
| تعداد آیات سوره | ۱۱۱ | ||||
| شماره آیه | ۳۸ | ||||
| شماره جزء | ۱۲ | ||||
| شماره حزب | ۴۸ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۳۸ سوره یوسف سی و هشتمین آیه از دوازدهمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. متن آیه به ادامه پاسخ یوسف به دو جوان زندانی و معرفی پدران خداپرست و موحدش به آنان و تبلیغ عقاید یکتاپرستی اشاره دارد.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
وَاتَّبَعْتُ مِلَّةَ آبَائِي إِبْرَاهِيمَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ ۚ مَا كَانَ لَنَا أَنْ نُشْرِكَ بِاللَّهِ مِنْ شَيْءٍ ۚ ذَٰلِكَ مِنْ فَضْلِ اللَّهِ عَلَيْنَا وَعَلَى النَّاسِ وَلَٰكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَشْكُرُونَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و از آئين پدرانم ابراهيم و اسحاق و يعقوب پيروي کردهام، ما را نسزد که چيزي را شريک خدا کنيم، اين فضل خدا بر ما و مردم است ولي بيشتر مردم سپاس نميگذارند»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«و از آیین پدرانم ابراهیم و اسحاق و یعقوب پیروی کردهام سزاوار نیست که ما هیچگونه شریکی برای خدا قائل شویم، این از فضل الهی در حق ما و در حق مردم است، ولی بیشترینه مردم سپاس نمیگزارند»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن ادامه سخن یوسف در پاسخ به دو جوان زندانی را چنین آورده است: «من از آئین پدرانم ابراهیم و اسحاق و یعقوب پیروی کردم، برای ما شایسته نبود چیزی را شریک خدا قرار دهیم، این از فضل خدا بر ما و بر مردم است ولی اکثر مردم شکرگزاری نمیکنند.» به گزارش مکارم، این اولین بار بود که یوسف خودش را زاده خاندان وحی و نبوت معرفی کرد تا بدانند او بیگناه زندانی شده است. سپس او درباره یکتاپرستی پدرانش و شکرگزاری نعمتهای الهی نیز سخن گفت.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره یوسف، دوازدهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، پنجاه و سومین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره هود و پیش از سوره حجر نازل شد. از مجموع آیات این سوره، چهار آیه (آیات ۱، ۲، ۳ و ۷) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۸: ۴۵۵.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۱: ۲۲۸.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۲۴۰.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۲۴۰.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۹: ۴۰۸-۴۰۹.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره یوسف»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۳۱۸۱.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
