آیه ۲۲ سوره یوسف: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات آیه}} | {{جعبه اطلاعات آیه}} | ||
'''آیه ۲۲ سوره یوسف''' بیست و دومین [[آیه]] از دوازدهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. | '''آیه ۲۲ سوره یوسف''' بیست و دومین [[آیه]] از دوازدهمین [[سوره]] [[قرآن]] است و از آیات [[مکی]] آن بهشمار میآید. در آیه به بزرگ شدن [[یوسف]] در محیط [[مصر]] و اعطای حکم و علم به او از جانب [[خداوند]] اشاره دارد. | ||
== متن == | == متن == | ||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
== محتوا == | == محتوا == | ||
[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه | [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی]] از مفسران شیعه گزارش میکند: [[تفسیر قرآن|قرآن]] از بزرگ شدن یوسف در مصر و اعطای حکم و علم به او از جانب [[خداوند]] چنین خبر داده است: «و هنگامی که به مرحله [[بلوغ]] و قوت رسید؛ ما «حکم» و «علم» به او دادیم و اینچنین نیکوکاران را پاداش میدهیم.» به گزارش مکارم، «اشد» (از ماده شدّ) به معنی گره محکم است و در اینجا اشاره به استحکام جسمانی و روحانی میباشد. منظور از «حکم» و «علم» در آیه نیز یا مقام [[وحی]] و [[نبوت]] است چنانکه بعضی از [[مفسران]] گفتهاند یا اینکه منظور از «حکم» عقل و فهم و قدرت بر داوری صحیح است که خالی از [[هوا پرستی]] و اشتباه باشد و منظور از «علم» آگاهی و دانشی است که [[جهل|جهلی]] با آن توأم نباشد. به باور مکارم، منظور هر چه بوده است این «حکم و علم» دو بهره ممتاز و پر ارزش الهی بود که [[خدا]] به یوسف بر اثر پاکی و [[تقوا]] و [[صبر]] و شکیبایی و [[توکل]] داد که همه اینها در کلمه «محسنین» جمع است.<ref>{{پک|مکارم شیرازی|۱۳۷۴|ک=تفسیر نمونه|ص=۳۵۹-۳۶۱|ج=۹}}</ref> | ||
== شأن نزول و ترتیب == | == شأن نزول و ترتیب == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۰ مهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۲۱
| مشخصات قرآنی | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| نام سوره | یوسف | ||||
| تعداد آیات سوره | ۱۱۱ | ||||
| شماره آیه | ۲۲ | ||||
| شماره جزء | ۱۲ | ||||
| شماره حزب | ۴۸ | ||||
| اطلاعات دیگر | |||||
|
|
||||
آیه ۲۲ سوره یوسف بیست و دومین آیه از دوازدهمین سوره قرآن است و از آیات مکی آن بهشمار میآید. در آیه به بزرگ شدن یوسف در محیط مصر و اعطای حکم و علم به او از جانب خداوند اشاره دارد.
متن
متن آیه را فخر رازی، از مفسران سنی مذهب و محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، چنین گزارش کردهاند:[۱][۲]
وَلَمَّا بَلَغَ أَشُدَّهُ آتَيْنَاهُ حُكْمًا وَعِلْمًا ۚ وَكَذَٰلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ
ترجمه
محمدگل گمشادزهی، مترجم سنی حنفی مذهب در ترجمه آیه آورده است:[۳]
«و چون به حالت رشد و کمال خود رسيد به او داوري و دانايي داديم، و بدينسان به نيکوکاران پاداش ميدهيم»
بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه امامی مذهب در ترجمه این آیه آورده است:[۴]
«و چون به عنفوان جوانی رسید، به او حکمت [نبوت] و علم بخشیدیم، و بدینسان نیکوکاران را جزا میدهیم»
محتوا
مکارم شیرازی از مفسران شیعه گزارش میکند: قرآن از بزرگ شدن یوسف در مصر و اعطای حکم و علم به او از جانب خداوند چنین خبر داده است: «و هنگامی که به مرحله بلوغ و قوت رسید؛ ما «حکم» و «علم» به او دادیم و اینچنین نیکوکاران را پاداش میدهیم.» به گزارش مکارم، «اشد» (از ماده شدّ) به معنی گره محکم است و در اینجا اشاره به استحکام جسمانی و روحانی میباشد. منظور از «حکم» و «علم» در آیه نیز یا مقام وحی و نبوت است چنانکه بعضی از مفسران گفتهاند یا اینکه منظور از «حکم» عقل و فهم و قدرت بر داوری صحیح است که خالی از هوا پرستی و اشتباه باشد و منظور از «علم» آگاهی و دانشی است که جهلی با آن توأم نباشد. به باور مکارم، منظور هر چه بوده است این «حکم و علم» دو بهره ممتاز و پر ارزش الهی بود که خدا به یوسف بر اثر پاکی و تقوا و صبر و شکیبایی و توکل داد که همه اینها در کلمه «محسنین» جمع است.[۵]
شأن نزول و ترتیب
به گزارش فرهنگنامه علوم قرآن، سوره یوسف، دوازدهمین سوره قرآن است. این سوره را در ترتیب نزول، پنجاه و سومین سوره نازل شده بر پیامبر اسلام دانستهاند که پس از سوره هود و پیش از سوره حجر نازل شد. از مجموع آیات این سوره، چهار آیه (آیات ۱، ۲، ۳ و ۷) از آن را مدنی و الباقی را مکی دانستهاند.[۶]
پانویس
ارجاعات
- ↑ رازی، تفسیر کبیر، ۱۸: ۴۳۶.
- ↑ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۱: ۱۵۴.
- ↑ گمشادزهی، ترجمه معانی قرآن کریم، ۲۳۷.
- ↑ خرمشاهی، ترجمه خرمشاهی، ۲۳۷.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۹: ۳۵۹-۳۶۱.
- ↑ دفتر تبلیغات اسلامی، «سوره یوسف»، فرهنگنامه علوم قرآن، ۳۱۸۱.
منابع
- خرمشاهی، بهاءالدین (۱۳۹۳). ترجمه قرآن کریم استاد خرمشاهی (به فارسی-عربی). قم: موسسه تبیان.
- دفتر تبلیغات اسلامی (۱۳۸۸). فرهنگنامه علوم قرآن. تهران: دفتر تبلیغات اسلامی.
- رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب، تفسیر کبیر. سوم (به عربی). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- گمشادزهی، محمدگل (۱۳۹۴). ترجمه معانی قرآن کریم. به کوشش کتابخانه عقیده. مجموعه موحدین.
- طباطبایی، محمدحسین (۱۳۹۵). ترجمه تفسیر المیزان. ترجمهٔ سید محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب اسلامیه.
| آیات |
|
|---|---|
